7, 8. Co Jezus powiedział o owcach i do jakiego wniosku nas to prowadzi?

⁷ Na temat sądzenia owiec czytamy: „[Jezus] powie do tych po swej prawicy: ‚Chodźcie, pobłogosławieni przez mego Ojca, odziedziczcie królestwo przygotowane dla was od założenia świata. Bo zgłodniałem, a daliście mi jeść; odczułem pragnienie, a daliście mi pić. Byłem obcym, a przyjęliście mnie gościnnie; byłem nagi, a odzialiście mnie. Zachorowałem, a zaopiekowaliście się mną. Byłem w więzieniu, a przyszliście do mnie’. Wtedy prawi odpowiedzą mu tymi słowy: ‚Panie, kiedy widzieliśmy ciebie głodnym i cię nakarmiliśmy, lub spragnionym — i daliśmy ci pić? Kiedy widzieliśmy cię obcym i przyjęliśmy cię gościnnie, lub nagim — i cię odzialiśmy? Kiedy widzieliśmy cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do ciebie?’ A król odpowiadając rzeknie im: ‚Zaprawdę wam mówię: W jakiej mierze uczyniliście to jednemu z najmniejszych spośród tych moich braci, w takiej uczyniliście to mnie’” (Mateusza 25:34-40).

10, 11. (a) Dlaczego nierozsądnie byłoby mniemać, że do owiec zalicza się każdy, kto wyświadczy coś dobrego braciom Jezusa? (b) Kogo trafnie wyobrażają drugie owce?

¹⁰ Czy Jezus chciał powiedzieć, że każdy, kto choćby w niewielkim stopniu wyświadczy dobro jednemu z jego braci — nawet jeśli zaproponuje tylko kromkę chleba lub szklankę wody — zostanie zaliczony do owiec? Co prawda takie uczynki mogą dowodzić ludzkiej życzliwości, ale od owiec wspomnianych w przypowieści wymaga się chyba czegoś więcej. Jezus z pewnością nie mówił tu o ateistach czy duchownych, którzy przy jakiejś okazji życzliwie odnieśli się do kogoś z jego braci. Wręcz przeciwnie, dwukrotnie nazwał swe owce ludźmi „prawymi” (Mateusza 25:37, 46). Tak więc muszą to być osoby, które przez jakiś czas przychodzą z pomocą braciom Chrystusa, aktywnie ich popierając, i okazują taką wiarę, iż w oczach Bożych zyskują miano prawych.

¹¹ W ciągu stuleci miano prawych zyskało wiele ludzi, na przykład Abraham (Jakuba 2:21-23). Noe, Abraham i inni wierni słudzy zaliczają się do „drugich owiec”, które dostąpią życia w ziemskim raju pod panowaniem Królestwa Bożego. W ostatnich czasach do prawdziwego wielbienia przyłączyły się dalsze miliony, tworząc wraz z pomazańcami „jedną trzodę” (Jana 10:16; Objawienie 7:9). Osoby mające nadzieję ziemską uważają braci Jezusa za ambasadorów Królestwa, toteż wspierają ich pod względem materialnym i duchowym. Wszystko, co drugie owce czynią dla żyjących na ziemi braci Jezusa, traktuje on tak, jakby czyniły dla niego. Dlatego ci z tego grona, którzy będą żyć w czasie, gdy przyjdzie sądzić narody, zostaną uznani przez niego za owce.

12. Dlaczego owce pytają, w jaki sposób okazywały Jezusowi życzliwość?

¹² Skoro obecnie drugie owce głoszą wraz z pomazańcami dobrą nowinę oraz udzielają im wsparcia, dlaczego zadają pytanie: „Panie, kiedy widzieliśmy ciebie głodnym i cię nakarmiliśmy, lub spragnionym — i daliśmy ci pić?” (Mateusza 25:37). Powody mogą być różne. Chodzi przecież o przypowieść. Jezus ukazał w niej swą głęboką troskę o duchowych braci — powiedział, że im współczuje i razem z nimi cierpi. Wcześniej rzekł: „Kto przyjmuje was, ten przyjmuje także mnie, a kto przyjmuje mnie, ten przyjmuje także tego, który mnie posłał” (Mateusza 10:40). Jezus rozszerzył tutaj tę zasadę i dał do zrozumienia, że jeśli ktoś wyświadcza jego braciom dobro czy wyrządza zło, wiadomo o tym nawet w niebiosach — jak gdyby uczyniono to jemu samemu w niebie. Jezus uwypuklił tu również mierniki, na podstawie których Jehowa dokonuje osądu, i nie pozostawił cienia wątpliwości, iż wyroki Boże — zarówno te pomyślne, jak i niepomyślne — są słuszne i sprawiedliwe. Symboliczne kozy nie mogą się tłumaczyć, mówiąc: „Ach, gdybyśmy cię widzieli”.