Można by się jednak zastanawiać, czy ludzi łaknących i pragnących prawości albo pogrążonych w żałości trafnie nazwano szczęśliwymi. Takie osoby patrzą realistycznie na to, co się dzieje na świecie. Niejako „wzdychają i jęczą nad wszystkimi obrzydliwościami popełnianymi” w dzisiejszych czasach (Ezechiela 9:4). Samo to nie czyni ich szczęśliwymi. Ale gdy poznają zamierzenie Boże — zgodnie z którym na ziemi zapanuje prawość, a uciśnieni doczekają się sprawiedliwości — ogarnia ich bezgraniczna radość (Izajasza 11:4).

Osoby pogrążone w żałości, łaknące i pragnące prawości, a także świadome swej potrzeby duchowej rozumieją, jak ważna jest zażyła więź ze Stwórcą. Dobre stosunki z innymi ludźmi przyczyniają się do szczęścia, ale jeszcze ważniejsza jest bliska więź z Bogiem. Tych, którzy szczerze miłują prawość i pragną się podporządkować kierownictwu Bożemu, można nazwać naprawdę szczęśliwymi.