3. Jakiej rady co do osądzania udzielił Jezus w dalszej części Kazania na Górze?

³ W miarę jak Jezus wygłaszał Kazanie na Górze, przybywało wypowiedzi, które chrześcijanie muszą gorliwie wprowadzać w czyn. Jedna z nich, na pozór prosta, potępia nawyk szczególnie trudny do wykorzenienia: „Przestańcie sądzić, abyście nie byli sądzeni; bo jakim sądem sądzicie, takim będziecie sądzeni, i miarą, jaką wy odmierzacie, odmierzą wam. Dlaczego więc spoglądasz na słomkę w oku swego brata, a nie zważasz na belkę we własnym oku? Albo jak możesz mówić do swego brata: ‛Pozwól mi wydobyć słomkę z twego oka’, kiedy oto w twoim oku jest belka? Obłudniku! Wpierw wyjmij belkę z własnego oka, a wtedy zobaczysz wyraźnie, jak wydobyć słomkę z oka swego brata” (Mateusza 7:1-5).

5. Dlaczego o wiele łatwiej dostrzegamy wady u drugich niż u siebie?

⁵ W I wieku faryzeusze, opierający się na ustnej tradycji, na ogół byli skłonni osądzać drugich surowo. Jeśli ktoś ze słuchaczy Jezusa też miał taki zwyczaj, powinien tego zaniechać. O ileż łatwiej jest zobaczyć słomkę w cudzym oku niż belkę we własnym i jakże to utwierdza w dobrym mniemaniu o sobie! Pewien człowiek wyznał: „Bardzo lubię kogoś krytykować. Poprawia mi to samopoczucie”. W parze z nawykiem potępiania może iść przeświadczenie, że sami jesteśmy w porządku; zdaje się ono spełniać rolę przeciwwagi naszych skrywanych błędów. A gdy trzeba skorygować czyjeś postępowanie, należy to uczynić w duchu łagodności. Kto upomina, zawsze powinien pamiętać o własnych niedociągnięciach (Galatów 6:1).