JÓZEF Z ARYMATEI sam nie wiedział, skąd się u niego wzięła taka odwaga. Rzymski namiestnik Poncjusz Piłat był znany z wyjątkowego uporu. Ale jeśli Jezus miał zostać godnie pochowany, ktoś musiał poprosić o wydanie ciała. Okazało się, że rozmowa nie była aż tak trudna. Po upewnieniu się u setnika, że Jezus nie żyje, Piłat przychylił się do prośby. Mimo przejmującego smutku Józef szybko udał się na miejsce egzekucji (Marka 15:42-45).

CZŁONEK SANHEDRYNU

W Ewangelii według Marka Józef został nazwany „poważanym członkiem Rady”. Radą tą był Sanhedryn — najwyższy sąd żydowski oraz organ administracji państwowej (Marka 15:1, 43). Tak więc Józef był jednym z przywódców narodu. Wyjaśnia to, dlaczego otrzymał audiencję u rzymskiego namiestnika. Nie dziwi nas też, że był bogaty (Mat. 27:57).

Sanhedryn jako całość był wrogo nastawiony do Jezusa. Jego członkowie zmówili się, żeby go zabić. Ale Józefa nazwano człowiekiem „dobrym i prawym” (Łuk. 23:50). W przeciwieństwie do większości członków Sanhedrynu był uczciwy, prowadził moralne życie i starał się jak najlepiej przestrzegać przykazań. Poza tym „oczekiwał królestwa Bożego”, co może tłumaczyć, dlaczego został uczniem Jezusa (Marka 15:43; Mat. 27:57). Głoszone przez Jezusa nauki ujęły go prawdopodobnie dlatego, że szczerze kochał prawdę i sprawiedliwość.

ZDOBYWA SIĘ NA ODWAGĘ

Kiedy Jezus umarł, Józef najwyraźniej przezwyciężył swoje obawy i postanowił opowiedzieć się po stronie jego naśladowców. Świadczą o tym słowa zapisane w Ewangelii według Marka 15:43: „Odważył się udać do Piłata i poprosił o ciało Jezusa”.