18, 19. Co przemawia za tym, że ‛ucieczka w góry’ nie będzie oznaczać zmiany religii?

¹⁸ Zapowiedziawszy ‛stanięcie obrzydliwości w miejscu świętym’, Jezus zalecił osobom wykazującym rozeznanie, żeby działały. Czy sugerował, że w tej późnej fazie — gdy ‛obrzydliwość stanie w miejscu świętym’ — sporo ludzi opuści religię fałszywą i podejmie prawdziwe wielbienie? Nic podobnego. Rozważmy pierwsze spełnienie tych słów. Jezus oświadczył: „Niech potem ci w Judei zaczną uciekać w góry. Kto będzie na dachu domu, niech nie schodzi ani nie wchodzi do środka, by coś zabrać ze swego domu, a kto będzie w polu, niech nie wraca do tego, co za nim, aby wziąć swoją szatę wierzchnią. Biada kobietom brzemiennym i karmiącym piersią w owe dni! Módlcie się, żeby to nie nastąpiło w porze zimowej” (Marka 13:14-18).

22. Co może obejmować usłuchanie rady Jezusa, by uciekać w góry?

²² Obecnie nie znamy wszystkich szczegółów dotyczących wielkiego ucisku, nasuwa się jednak logiczny wniosek, że w naszym wypadku ucieczka, o której mówił Jezus, nie będzie polegać na przeniesieniu się w sensie geograficznym. Sług Bożych można już znaleźć dosłownie w każdym zakątku ziemi. Ale gdy chrześcijanom przyjdzie uciekać, na pewno nadal będą musieli wyraźnie się odróżniać od fałszywych organizacji religijnych. Warto też zauważyć, iż Jezus ostrzegł, by nie wracali do domu po szaty czy inne dobra (Mateusza 24:17, 18). Może więc zostać wypróbowany nasz stosunek do rzeczy materialnych: Czy są dla nas czymś najważniejszym, czy też za istotniejsze uważamy wybawienie, którego dostąpią wszyscy stojący po stronie Boga? Nasza ucieczka może się zatem wiązać z trudnościami i niedostatkiem. Wzorem naszych poprzedników z I wieku, którzy przenieśli się z Judei do Perei, leżącej po drugiej stronie Jordanu, musimy być gotowi uczynić wszystko, co okaże się konieczne.