„‛Wyjdź co prędzej na ulice i zaułki miasta i wprowadź tu ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych’. Sługa oznajmił: ‛Panie, stało się, jak rozkazałeś, a jeszcze jest miejsce’. Na to pan rzekł do sługi: ‛Wyjdź na drogi i między opłotki i zmuszaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony. (...) Żaden z owych ludzi, którzy byli zaproszeni, nie skosztuje mojej uczty’”.

Pierwsze zaproszenie do uczestniczenia w Królestwie otrzymali przede wszystkim przywódcy religijni z czasów Jezusa; nie chcieli jednak z tego skorzystać. Drugie skierowano więc — zwłaszcza od dnia Pięćdziesiątnicy 33 roku n.e. — do pogardzanych, prostych ludzi z narodu żydowskiego. Ale tych, którzy je przyjęli, nie wystarczyło, by zapełnić 144 000 miejsc w niebiańskim Królestwie Bożym. Toteż po trzech i pół roku, w 36 roku n.e., wystosowano trzecie i ostatnie zaproszenie — do nieobrzezanych nie-Żydów, których zgromadzanie trwało aż do obecnego XX wieku. Łukasza 14:1-24, Biblia Tysiąclecia, wyd. II.