15-17. (a) Jak na widok syna zareagował ojciec? (b) Na co wskazywała szata, pierścień i sandały, które ojciec kazał przynieść dla syna? (c) O czym świadczyło wyprawienie przez ojca uczty?

¹⁵ „Gdy był jeszcze daleko, jego ojciec ujrzał go i zdjęty litością, pobiegł, rzucił mu się na szyję i czule go ucałował. Wtedy syn rzekł do niego: ‚Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i przeciw tobie. Nie jestem już godzien zwać się twoim synem. Uczyń mnie jednym ze swych najemników’. Ale ojciec rzekł swym niewolnikom: ‚Szybko, wynieście długą szatę, tę najlepszą, i go odziejcie, i włóżcie mu pierścień na rękę oraz sandały na nogi. I przyprowadźcie tucznego byczka, zarżnijcie go i jedzmy, i cieszmy się, gdyż ten mój syn był martwy, a znowu ożył; zaginął, a się odnalazł’. I zaczęli się cieszyć” (Łukasza 15:20-24).

¹⁷ Kiedy ojciec zbliżył się do syna, rzucił mu się na szyję i czule go ucałował. Następnie polecił swym niewolnikom, by przynieśli mu szatę, pierścień i sandały. Nie była to zwykła szata, lecz „ta najlepsza” — być może bogato wyszywany strój, jakim obdarowywano honorowego gościa. Ponieważ niewolnicy zazwyczaj nie nosili pierścieni ani nie chodzili w sandałach, więc ojciec jasno dał do zrozumienia, że swego syna wita jako pełnoprawnego członka rodziny. Ale uczynił coś jeszcze. Dla uczczenia jego powrotu urządził ucztę. Wyraźnie widać, iż przebaczył synowi nie z konieczności ani tylko dlatego, że zobowiązywał go do tego jego powrót. On chciał przebaczyć i sprawiło mu to ogromną radość.