Spełniali wolę Jehowy

Samarytanin okazuje się dobrym bliźnim

W CZASACH Jezusa Żydzi i poganie żywili do siebie wzajemną niechęć. Później w żydowskiej Misznie znalazło się nawet prawo zabraniające kobietom izraelskim pomagania przy narodzinach nieżydowskiego dziecka, gdyż w ten sposób przykładałyby rękę do wydania na świat jeszcze jednego poganina (Awoda zara 2:1).

Samarytanie byli bliżej spokrewnieni i bardziej związani pod względem religijnym z Żydami niż poganie. Ale ich również traktowano jak wyrzutków. „Żydzi (...) nie utrzymują żadnych stosunków z Samarytanami” — napisał apostoł Jan (Jana 4:9). Talmud głosił nawet, że „kawałek chleba podany przez Samarytanina jest bardziej nieczysty niż wieprzowina”. Dla niektórych Żydów określenie „Samarytanin” było wyrażeniem pogardliwym i obelżywym (Jana 8:48).

Następnie Jezus powiedział: „Natknął się na niego pewien Samarytanin, podróżujący tą drogą”. Wzmianka o Samarytaninie niewątpliwie jeszcze bardziej rozbudziła ciekawość znawcy Prawa. Czy Jezus też ma o tych ludziach negatywne zdanie? Przeciwnie, oznajmił, że na widok nieszczęśnika Samarytanina „zdjęła (...) litość”. „Podszedł więc i przewiązał jego rany, polewając je oliwą i winem. Potem, wsadziwszy go na swoje zwierzę, zawiózł do gospody i się o niego zatroszczył.b A następnego dnia wyjął dwa denary, dał je właścicielowi gospody i rzekł: ‚Troszcz się o niego, a cokolwiek ponad to wydasz, oddam ci, gdy tu wrócę’” (Łukasza 10:33-35).