Reakcja Jezusa na śmierć Łazarza świadczy o wielkiej wrażliwości Syna Bożego. Głębia uczuć ujawniona przy tej okazji pozwala lepiej zrozumieć jego gorące pragnienie wskrzeszania umarłych. Czytamy: „Maria [gdy] tam przyszła, gdzie był Jezus, i gdy go zobaczyła, padła mu do stóp, mówiąc do niego: ‛Panie, gdybyś był tutaj, brat mój by nie umarł’. Jezus zatem, gdy zobaczył ją zapłakaną i płaczących Żydów, którzy z nią przyszli, jęknął w duchu i się strapił; i rzekł: ‛Gdzieście go złożyli?’ Powiedzieli mu: ‛Panie, chodź i zobacz’. Jezusowi popłynęły łzy. Dlatego Żydzi zaczęli mówić: ‛Patrzcie, jak go kochał!’” (Jana 11:32-36).

Wyraz oddany przez „strapił się” wywodzi się z greckiego słowa ta·rasʹso, które wskazuje na wzburzenie. Według The New Thayer’s Greek-English Lexicon of the New Testament oznacza ono „wywołać wewnętrzny niepokój, (...) dotknąć bardzo boleśnie lub sprawić przykrość”. Zwrot „popłynęły łzy” oddaje treść greckiego czasownika da·kryʹo, który znaczy: „ronić łzy, płakać cicho”. Płacz taki różni się od ‛płaczu’ Marii i Żydów, wspomnianego w Jana 11:33. Użyty w tym ostatnim wypadku grecki wyraz klaiʹo oznacza: „głośno szlochać”.d

Jezus był więc do głębi poruszony śmiercią swego bliskiego przyjaciela Łazarza oraz widokiem jego zrozpaczonej siostry. Ogarnęło go tak silne uczucie, że łzy napłynęły mu do oczu. Warto zauważyć, że do tego czasu Jezus dokonał już dwóch innych wskrzeszeń. A teraz zamierzał postąpić tak samo z Łazarzem (Jana 11:11, 23, 25). Mimo to „popłynęły [mu] łzy”. Przywracanie życia zmarłym nie jest więc dla niego sprawą powszednią. Tkliwe i głębokie zaangażowanie emocjonalne, jakie ujawnił przy tej okazji, wyraźnie wskazuje na jego gorące pragnienie odwrócenia skutków śmierci.