Także apostoł Paweł wiąże osobę Szatana z „zastępem niegodziwych duchów w miejscach niebiańskich” i mówi o nich jako o „światowych władcach tej ciemności” (Ef 6:11, 12). Ponieważ Szatan wywiera dominujący wpływ na dziedzinę duchową, która niczym atmosfera spowija ziemię, nazwano go „władcą mocy powietrza” (Ef 2:2). Księga Objawienia mówi o nim, że „wprowadza w błąd całą zamieszkaną ziemię” (Obj 12:9). W myśl słów apostoła Jana „cały świat podlega mocy niegodziwca” (1Jn 5:19). Jest on „władcą tego świata” (Jn 12:31). Właśnie dlatego Jakub napisał, że „przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem” (Jak 4:4).

Przez cały okres swej działalności Jezus był w niebezpieczeństwie — Szatan za pośrednictwem różnych ludzi starał się go zwieść lub zabić. Przy pewnej okazji chciano np. porwać Jezusa, by go obwołać królem. Ale on nie brał tego w ogóle pod uwagę; zamierzał zasiąść na tronie tylko w czasie i trybie ustalonym przez Boga (Jn 6:15). Kiedy indziej omal nie zginął z rąk mieszkańców rodzinnego miasta (Łk 4:22-30). Był też ciągle nękany przez ludzi, których używał Szatan, by go na czymś przyłapać (Mt 22:15). Jednak pomimo tych wszystkich zabiegów Jezus ani myślą, ani czynem nie popełnił najmniejszego grzechu. Dobitnie wykazał, że Szatan jest kłamcą — że jego zarzuty co do zwierzchniej władzy Boga i lojalności Jego sług są bezpodstawne. Krótko przed śmiercią Jezus oznajmił: „Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata zostanie wyrzucony precz” — całkowicie skompromitowany (Jn 12:31). Grzeszny stan ludzi umożliwił Szatanowi rozciągnięcie nad nimi kontroli. Ale Jezus — świadomy zbliżającej się śmierci z rąk popleczników Szatana — mógł po zakończeniu swej ostatniej Paschy powiedzieć do uczniów: „Nadchodzi władca świata. A on nic we mnie nie ma” (Jn 14:30).