Znaczenie prorocze. Ustanawiając Paschę, Jehowa nakazał upiec baranka (lub koziołka) w całości i zabronił „złamać w nim kość” (Wj 12:46). Była to prorocza zapowiedź, która spełniła się na Jezusie Chrystusie — „Baranku Bożym”, symbolicznej ofierze paschalnej (Jn 1:29; 1Ko 5:7). Jezus umierał na palu męki. Żołnierze mieli zwyczaj przyśpieszać śmierć skazańców przez połamanie im nóg. Kiedy uczynili to dwom złoczyńcom powieszonym tego samego dnia, podeszli też do Jezusa, ponieważ jednak stwierdzili, że już nie żyje, zrezygnowali ze swego zamiaru. Zamiast tego, jeden z nich dźgnął go w bok włócznią (Jn 19:31-36; zob. Ps 34:20).

Sprawozdanie biblijne nie podaje, czy złoczyńcy zawieszeni obok Jezusa zostali przybici, czy tylko przywiązani do pala. Ta druga ewentualność tłumaczyłaby, dlaczego jeszcze żyli, gdy stwierdzono zgon Jezusa, tak iż trzeba było połamać im nogi (Jn 19:32, 33). Mając połamane nogi, szybko się udusili, bo jak się przypuszcza, nie mogli już unosić ciała, by rozluźnić mięśnie klatki piersiowej. Oczywiście nie jest to jedyny powód, dla którego żyli dłużej niż Jezus. W przeciwieństwie do nich był on dręczony fizycznie i psychicznie. Wrogowie pastwili się nad nim przez całą noc, a żołnierze rzymscy na dodatek go wychłostali, przez co tak osłabł, że wbrew zwyczajowi nie był w stanie nieść własnego pala męki (Mk 14:32 do 15:21; Łk 22:39 do 23:26).