19, 20. Jak Jezus zilustrował pilność dzieła głoszenia?

¹⁹ Po trzecie, Jezus traktował służbę jako zadanie niecierpiące zwłoki. Przypomnijmy sobie jego rozmowę z Samarytanką przy studni koło Sychar. Apostołowie najwidoczniej nie rozumieli wtedy, że głoszenie dobrej nowiny jest tak pilne. Jezus zwrócił się więc do nich: „Czy nie mówicie, że do żniw są jeszcze cztery miesiące? A ja wam mówię, żebyście podnieśli oczy i popatrzyli na pola, że już są białe, gotowe do zżęcia” (Jana 4:35).

²⁰ Przykład podany przez Jezusa nawiązywał do pory roku. Najpewniej był miesiąc kislew (listopad/​grudzień). Do zbiorów jęczmienia — które następowały mniej więcej w okresie Paschy przypadającej na 14 nisan — brakowało cztery miesiące. Rolnicy więc nie musieli się śpieszyć. Mieli jeszcze dużo czasu. A co powiedzieć o duchowych żniwach? Mnóstwo ludzi pragnęło słuchać, uczyć się, zostać naśladowcami Chrystusa i zyskać cudowną nadzieję udostępnianą przez Jehowę. Jezus to dostrzegał — niejako widział symboliczne pola, a na nich jasne, dojrzałe zboża falujące łagodnie na wietrze, najwyraźniej gotowe do zżęciac. Nadeszła pora duchowych żniw i nie można było zwlekać! Dlatego gdy mieszkańcy jednego miasta próbowali zatrzymać Jezusa u siebie, ten odpowiedział: „Również innym miastom muszę głosić dobrą nowinę o Królestwie Bożym, bo po to zostałem posłany” (Łukasza 4:43).