Zobaczmy, co naprawdę podaje, a czego nie podaje samo Słowo Boże: „W Jerozolimie przy Owczej bramie jest sadzawka, która nazywa się po hebrajsku Bethzatha i ma pięć krużganków. W tych krużgankach leżało mnóstwo chorych: ślepych, kulawych i sparaliżowanych [...]. Był tam też pewien człowiek, który chorował już trzydzieści osiem lat. Kiedy Jezus zobaczył go leżącego i dowiedział się, że już od dawna chorował, rzekł do niego: — Chciałbyś wyzdrowieć? Odpowiedział Mu chory: — Panie, nie mam nikogo, który by mnie zsunął do sadzawki, gdy woda się poruszy. A zanim ja sam się przyczołgam, już inny schodzi do wody przede mną. Mówi mu Jezus: — Wstań, weź swoje nosze i chodź! I natychmiast ten człowiek wyzdrowiał, wziął nosze i chodził” (Jana 5:2-9, Biblia poznańska).

Zwróćmy uwagę na wielokropek w powyższym cytacie z Ewangelii Jana 5:2-9. Niektóre przekłady Biblii zawierają w tym miejscu dodatkowy tekst, oznaczony jako werset 4. Oto jego treść: „Bo anioł zstępował w stosownym czasie i poruszał wodę, a kto pierwszy wchodził po poruszeniu się wody, doznawał uzdrowienia, niezależnie od tego, na jaką cierpiał chorobę” (według brzmienia podanego w przypisie z Biblii poznańskiej).

Jednakże w licznych współczesnych tłumaczeniach Biblii, jak przytoczona Biblia poznańska, a także w New World Translation of the Holy Scriptures (Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata), fragment ten w głównym tekście pominięto. W Biblii Tysiąclecia i w przekładzie Romaniuka ujęto te słowa w nawiasy. Dlaczego? Otóż w pierwotnym tekście sprawozdania Jana najprawdopodobniej wcale ich nie było. W przypisie do wersetu 4 nadmieniono w Biblii poznańskiej, że „opuszczają [go] najważniejsze kodeksy oraz przekłady” (zob. też odnośny przypis w Biblii Tysiąclecia). Do wspomnianych tu „najważniejszych kodeksów” należą starożytne rękopisy greckie, takie jak Kodeks Synaicki i Watykański (oba z IV wieku n.e.) oraz wczesne wersje starosyryjskie i łacińskie. W dziele pt. The Expositor’s Bible Commentary po wzmiance o „braku wersetu 4 w najlepszych manuskryptach” dodano: „Powszechnie traktuje się go jako glosę włączoną do tekstu celem wyjaśnienia zjawiska sporadycznego poruszenia się wody, uważanego przez miejscową ludność za przyczynę uzdrowień”.

Tak więc Pismo Święte w gruncie rzeczy nie naucza, jakoby przy sadzawce Betezda anioł Boży dokonywał cudów. Czy zatem po zafalowaniu wody dochodziło tam do niezwykłych uzdrowień? Nikt dziś nie może tego stwierdzić z całą pewnością. Niewykluczone, że w jakiś sposób powstała pogłoska, iż osoby chore lub ułomne doznały tam uleczenia. Z chwilą gdy rozniosła się wieść o rzekomych uzdrowieniach, mogli tam zacząć się gromadzić zrozpaczeni ludzie w nadziei rychłego odzyskania zdrowia. Wiadomo, że takie rzeczy dzieją się w rozmaitych miejscach również w naszych czasach, i to pomimo braku jakichkolwiek wiarogodnych dowodów na to, iż Bóg dokonuje tam nadprzyrodzonych uzdrowień.