Oczywiście w ofiarę Jezusa musi wierzyć każdy, kto chciałby uzyskać przebaczenie od Boga i dostąpić życia wiecznego — czy to w niebie, czy na rajskiej ziemi. Dowodzi tego wypowiedź z Ewangelii według Jana 6:51-54: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba; jeśli ktokolwiek je z tego chleba, będzie żyć na zawsze, chlebem (...), który ja dam, jest moje ciało wydane za życie świata [odkupionej ludzkości]. (...) kto się karmi moim ciałem i pije moją krew, ma życie wieczne”.

Warto jednak zaznaczyć, że Jezus powiedział to nie tylko do swoich uczniów. Kiedy w cudowny sposób nakarmił tysiące ludzi, nazajutrz całe tłumy podążyły za nim w okolice Kafarnaum. Zaczął z nimi rozmawiać i właśnie wtedy wyrzekł słowa zanotowane w Ewangelii według Jana 6:51-54. Nie zwracał się więc przede wszystkim do uczniów, kiedy mówił, że jest pozaobrazowym „chlebem (...), który zstąpił z nieba” i którego spożywanie daje o wiele lepsze widoki na życie niż jedzenie manny na pustyni (Jana 6:24-34).

W związku z tym wydarzeniem z dawnych czasów przypomnijmy sobie, że poza „synami Izraela (...) w liczbie około sześciuset tysięcy mężów pieszych, prócz dzieci” z Egiptu wyszło na pustynię „także wielkie mnóstwo cudzoziemców” (Wyjścia 12:37 [12:37, 38, Biblia Tysiąclecia, wyd. II]; 16:13-18). Byli wśród nich Egipcjanie, którzy przez małżeństwo lub w inny sposób złączyli swój los z losem Izraela. Zarówno Izraelici, jak i „cudzoziemcy” potrzebowali manny do utrzymania się przy życiu. Ale czy jedni i drudzy mieli przed sobą takie same perspektywy? Nie. Chociaż wspólnie oddawali cześć Bogu i spodziewali się wejść do Ziemi Obiecanej, „cudzoziemcy” nie mogli liczyć na to, że na mocy Przymierza Prawa kiedyś zostaną królami i kapłanami. Tak więc spożywanie na pustyni literalnej manny nie dawało każdemu jednakowych widoków na przyszłość.

Oczywiście wszyscy prawdziwi chrześcijanie, którzy spodziewają się żyć wiecznie na ziemi pod panowaniem Królestwa, wiedzą, że staje się to możliwe dzięki wierze w ofiarę Jezusa. Jest on „chlebem żywym, który zstąpił z nieba”, jak powiedział słuchającym go tłumom (Jana 6:51). Nie oznacza to jednak, że mający nadzieję ziemską powinni spożywać literalne emblematy, podawane podczas Pamiątki, nie są bowiem uczestnikami ani „nowego przymierza”, ani przymierza zawartego z Jezusem, które otwierałoby przed nimi możliwość ‛zasiadania na tronach w jego królestwie’.