„Sprzedawczyni purpury”

Lidia mieszkała w Filippi, najważniejszym mieście Macedonii. Pochodziła jednak z Tiatyry — miasta w Lidii, krainie położonej w zachodniej części Azji Mniejszej. Dlatego też niektórzy są zdania, iż „Lidia” to przydomek nadany jej w Filippi. Innymi słowy, była „Lidyjką”, tak jak kobieta, której Jezus Chrystus dał świadectwo, była „Samarytanką” (Jana 4:9, Bw). Lidia sprzedawała purpurę lub rzeczy nią barwione (Dzieje 16:12, 14). Inskrypcje odkryte przez archeologów potwierdzają, że w Tiatyrze i Filippi żyli wytwórcy barwników. Niewykluczone, iż Lidia zmieniła miejsce zamieszkania ze względu na swe rzemiosło — założyła własne przedsiębiorstwo lub reprezentowała farbiarzy tiatyrskich.

Purpurę wytwarzano w różny sposób. Najdroższą uzyskiwano z pewnych ślimaków morskich. Według rzymskiego poety Marcjalisa, żyjącego w I wieku, peleryna z najlepszej purpury tyryjskiej (Tyr był innym ośrodkiem wyrobu tego barwnika) mogła kosztować nawet 10 000 sestercji lub 2500 denarów, a więc równowartość 2500 dniówek robotnika. Oczywiście odzież taka należała do przedmiotów zbytku, na które stać było tylko nielicznych. Prawdopodobnie więc Lidii dobrze się powodziło. Tak czy inaczej, mogła zaprosić w gościnę apostoła Pawła i jego współtowarzyszy: Łukasza, Sylasa, Tymoteusza, a być może jeszcze inne osoby.

„Czcicielka Boga”

Lidia była „czcicielką Boga” — przypuszczalnie nawróciła się na judaizm w poszukiwaniu prawdy religijnej. Chociaż dobrze zarabiała, nie stała się materialistką. Przeciwnie, poświęcała czas na sprawy duchowe. „Jehowa szeroko otworzył jej serce, aby zwracała uwagę na to, co mówi Paweł”, toteż przyjęła prawdę. „Ona i jej domownicy zostali ochrzczeni” (Dzieje 16:14, 15).