Pokorne usposobienie Apollosa stało się widoczne również wtedy, gdy chętnie zabrał ze sobą list polecający od braci z Efezu do zboru w Koryncie. Sprawozdanie donosi: „Ponieważ pragnął się udać do Achai, bracia napisali do uczniów, usilnie ich zachęcając, aby go przyjęli życzliwie” (Dzieje 18:27; 19:1). Apollos nie uważał, że powinien zostać przyjęty ze względu na własne zasługi, lecz pokornie trzymał się porządku obowiązującego w zborze chrześcijańskim.

Służba Apollosa w Koryncie dała na początku wspaniałe wyniki. Księga Dziejów Apostolskich podaje: „Przybywszy, wielce dopomógł tym, którzy uwierzyli dzięki niezasłużonej życzliwości Bożej; bo z przejęciem publicznie przedstawiał niezbite dowody, że Żydzi się mylą, wykazywał bowiem na podstawie Pism, iż Jezus jest Chrystusem” (Dzieje 18:27, 28).

Apollos poświęcił się usługiwaniu w zborze, a swym odpowiednim przygotowaniem i gorliwością zachęcał braci. Dzięki czemu jego służba była tak skuteczna? Niewątpliwie miał pewne wrodzone zdolności i odznaczał się odwagą w prowadzeniu publicznych dyskusji z Żydami. Co jednak ważniejsze, swą argumentację opierał na Piśmie Świętym.