BIBLIOTEKA INTERNETOWA Strażnicy

„Posłuchajcie, co (...) powiem na swoją obronę”

‛Składajmy dokładne świadectwo o Królestwie Bożym’
- 11. Jakiej rady udzielili starsi Pawłowi i jakie sprawy mógł on w związku z tym uwzględnić? (Zobacz też przypis).
  
  ¹¹ A zatem pogłoski szerzone na temat Pawła były mocno przesadzone. Ponieważ jednak wzbudziły niepokój wśród chrześcijan pochodzenia żydowskiego, starsi powiedzieli Pawłowi: „Mamy tu czterech mężczyzn, którzy złożyli ślub. Weź ich ze sobą, oczyść się z nimi ceremonialnie i pokryj za nich koszty, żeby można im było ogolić głowy. Wtedy wszyscy będą wiedzieć, że to, co im o tobie opowiadano, jest bezpodstawne — że postępujesz porządnie i też przestrzegasz Prawa” (Dzieje 21:23, 24)c.
  
  12. Jak Paweł okazał elastyczność i ducha współpracy?
  
  ¹² Paweł mógłby zaprotestować, argumentując, że rzeczywisty problem nie leży w pogłoskach na jego temat, ale w stosunku tych chrześcijan do Prawa Mojżeszowego. Skoro jednak w grę nie wchodziło łamanie zasad Bożych, był gotowy ustąpić. Wcześniej napisał: „Dla przestrzegających Prawa stałem się jak przestrzegający Prawa — chociaż mu nie podlegam — żeby również ich pozyskać” (1 Kor. 9:20). Dlatego posłuchał starszych z Jerozolimy i zachował się tak „jak przestrzegający Prawa”. Jego reakcja uświadamia nam, że my również powinniśmy współpracować z nadzorcami, a nie upierać się przy swoim zdaniu (Hebr. 13:17).
  
  Gdy w grę nie wchodziło łamanie zasad Bożych, Paweł ustępował. A ty?
  
  RZYMSKIE PRAWO I OBYWATELSTWO
  
  Rzymianie zazwyczaj nie ingerowali zbytnio w wewnętrzne sprawy poszczególnych prowincji. A zatem stosunki między Żydami regulowało prawo żydowskie. Jeśli chodzi o Pawła, żołnierze rzymscy interweniowali tylko dlatego, że zamieszki wywołane jego pojawieniem się w świątyni zakłóciły porządek publiczny.
  
  Urzędnicy i funkcjonariusze rzymscy dysponowali znaczną władzą nad zwykłymi mieszkańcami prowincji. Zupełnie inaczej było jednak wtedy, gdy mieli do czynienia z obywatelami rzymskimif. Posiadanie obywatelstwa wiązało się z określonymi przywilejami, które respektowano w całym imperium. Na przykład Rzymianina nie wolno było bez wyroku związać ani wychłostać. W taki sposób traktowano jedynie niewolników. Innym prawem przysługującym obywatelowi rzymskiemu była możliwość odwołania się od decyzji namiestnika prowincji do władcy imperium.
  
  Obywatelstwo rzymskie uzyskiwano na różne sposoby. Przede wszystkim można je było odziedziczyć. Cesarze niekiedy nadawali ten przywilej za zasługi — poszczególnym osobom, a nawet całej wolnej ludności jakiegoś miasta lub okręgu. Rzymianinem stawał się niewolnik, który otrzymał lub kupił sobie wolność od Rzymianina, a także weteran wojsk pomocniczych kończący służbę w armii. To, że w pewnych okolicznościach obywatelstwo można było kupić, wynika ze słów dowódcy wojskowego Klaudiusza Lizjasza do Pawła: „Ja kupiłem to obywatelstwo za wielkie pieniądze”. Apostoł mu odrzekł: „A ja mam je od urodzenia” (Dzieje 22:28). Tak więc w wypadku Pawła obywatelstwo rzymskie musiał w jakiś sposób uzyskać któryś z jego męskich przodków.
  
  f W I wieku n.e. w Judei mieszkało niewielu obywateli rzymskich. Dopiero w III wieku wszyscy poddani z prowincji otrzymali ten status.

„Posłuchajcie, co (...) powiem na swoją obronę”

‛Składajmy dokładne świadectwo o Królestwie Bożym’
- c Zdaniem biblistów wspomniani mężczyźni złożyli ślub nazireatu (Liczb 6:1-21). Faktem jest, że Prawo Mojżeszowe, zgodnie z którym składano takie śluby, już nie obowiązywało. Paweł mógł jednak dojść do wniosku, że nie ma nic złego w tym, żeby ci mężczyźni spełnili obietnicę daną Jehowie. Tym samym mógł uznać, że nie zrobi nic niewłaściwego, jeśli będzie im towarzyszył i pokryje za nich koszty. Bez względu na to, o jaki ślub chodziło, wydaje się mało prawdopodobne, by Paweł poparł złożenie ofiary zwierzęcej (składanej między innymi przez nazirejczyków), wierząc, że oczyści ona tych mężczyzn z grzechu. Wszelkie takie ofiary nie stanowiły przebłagania za grzechy, odkąd Chrystus złożył doskonałą ofiarę. Możemy być pewni, że Paweł nie zgodziłby się na nic, co byłoby sprzeczne z jego sumieniem.