¹⁷ Niektórzy stojący w pobliżu się oburzyli — ale nie na to, jak potraktowano Pawła, lecz na to, jak on zareagował. „Znieważasz arcykapłana Bożego?!” — zapytali. Wtedy Paweł pokazał, że jest pokorny i szanuje Prawo. Odparł: „Bracia, nie wiedziałem, że to arcykapłan. Jest przecież napisane: ‚Nie wolno ci źle mówić o władcy swojego ludu’” (Dzieje 23:4, 5; Wyjścia 22:28)d. Następnie zmienił strategię obrony. Świadomy, że w Sanhedrynie zasiadają faryzeusze i saduceusze, powiedział: „Bracia, jestem faryzeuszem, synem faryzeuszy. Stoję przed sądem, bo wierzę w zmartwychwstanie” (Dzieje 23:6).

18. Dlaczego Paweł przedstawił się jako faryzeusz i w jakich sytuacjach możemy naśladować jego podejście?

¹⁸ Z jakiego względu Paweł przedstawił się jako faryzeusz? Ponieważ był „synem faryzeuszy”, czyli pochodził z rodziny należącej do tego ugrupowania. A zatem wielu wciąż mogło go tak traktowaće. Dlaczego jednak odwołał się do faryzejskiej wiary w zmartwychwstanie? Faryzeusze wierzyli, że obdarzona świadomością dusza żyje dalej po śmierci ciała oraz że dusze osób dobrych przechodzą w inne ciała ludzkie. Paweł nie wyznawał takich poglądów. Wierzył w zmartwychwstanie, o którym uczył Jezus (Jana 5:25-29). Niemniej zgadzał się z faryzeuszami co do tego, że zmarli mają nadzieję na przyszłe życie — w przeciwieństwie do saduceuszy, którzy odrzucali taką możliwość. Podpowiada to nam, jak moglibyśmy prowadzić rozmowy z wyznawcami chrześcijaństwa. Możemy na przykład mówić, że tak jak oni wierzymy w Boga. Co prawda oni wierzą w Trójcę, a my w Boga przedstawionego w Biblii, ale łączy nas przeświadczenie o istnieniu Boga.