Arcykapłan Ananiasz, starsi żydowscy i Tertullus oficjalnie oskarżyli Pawła przed Feliksem o to, że jest ‛niczym zaraza i że wznieca rebelie wśród Żydów’. Według nich był hersztem „sekty nazarejczyków” i próbował sprofanować świątynię (Dzieje 24:1-6).

Ci, którzy napadli Pawła, myśleli, że wprowadził poganina imieniem Trofim na dziedziniec świątyni zarezerwowany wyłącznie dla Żydów (Dzieje 21:28, 29).a Ściśle rzecz ujmując, właśnie Trofim był głównym podejrzanym o złamanie prawa. Jednak ich zdaniem czyn, o który podejrzewali Pawła, świadczył o jego współudziale w popełnieniu owego przestępstwa, mogli więc żądać kary śmierci. Rzym najwidoczniej dopuszczał wydanie wyroku śmierci za takie wykroczenie. Gdyby więc Pawła aresztowali żydowscy strażnicy świątynni, a nie Lizjasz, to Sanhedryn bez większych trudności mógłby go osądzić i skazać.