Wkrótce po Pięćdziesiątnicy w 33 roku Barnabas, Lewita rodem z Cypru, dobrowolnie sprzedał połać ziemi i przekazał pieniądze apostołom. Dlaczego to uczynił? W sprawozdaniu z Dziejów Apostolskich czytamy, że w Jerozolimie chrześcijanie wspierali się wówczas środkami materialnymi i „każdemu (...) przydzielano tyle, ile potrzebował”. Barnabas widocznie dostrzegł istniejącą potrzebę i serce pobudziło go do poczynienia w związku z tym pewnych kroków (Dzieje 4:34-37). Niewykluczone, że był człowiekiem zamożnym — tak czy inaczej w trosce o rozwój spraw Królestwa bez wahania zaofiarował zarówno posiadane dobra, jak i samego siebie.b „Zawsze gdy Barnabas znalazł się w sytuacji, w której ktoś potrzebował pokrzepienia, robił wszystko, by je zapewnić” — pisze uczony F. F. Bruce. Bardzo wyraźnie świadczy o tym inne zdarzenie związane z jego osobą.