Do chrześcijan w Rzymie apostoł napisał: „Nie dajcie się kształtować na wzór tego systemu rzeczy, ale się przemieniajcie przez przeobrażanie swego umysłu” (Rz 12:2). Żyjący wtedy ludzie nie byli kształtowani czy formowani przez czas jako taki, lecz przez popularne zwyczaje, praktyki, normy, poglądy, mody i inne elementy wyróżniające ową epokę. W Efezjan 2:1, 2 apostoł mówi o adresatach swego listu: „Byliście martwi w waszych wykroczeniach i grzechach, w których swego czasu chodziliście według systemu rzeczy [„według modły”, Bw; „za przykładem”, Bp; „według zasad”, PE, „według biegu spraw”, RS] tego świata”. W komentarzu zamieszczonym w The Expositor’s Greek Testament (red. W. Nicoll, 1967, t. III, s. 283) wykazano, że aiòn nie odnosi się w tym wersecie wyłącznie ani nawet głównie do czynnika czasu. Oddanie go przez „bieg spraw” uzasadniono następująco: „Wyraz ten kryje w sobie trzy elementy: bieg spraw, ich rozwój i ograniczone trwanie. Bieg spraw złego świata jest zły sam w sobie, a życie według niego oznacza życie w wykroczeniach i grzechach”.

Ów świecki aiòn, czyli system rzeczy, powstał jeszcze przed zawarciem przymierza Prawa. Istniał równolegle z wprowadzonym przez nie systemem rzeczy (aiòn) i przetrwał jego zakończenie. Rozpoczął się najwyraźniej w jakiś czas po potopie, gdy narodził się niegodziwy styl życia, którego cechą charakterystyczną był grzech i bunt przeciw Bogu i Jego woli. Dlatego Paweł mógł też napisać o „bogu tego systemu rzeczy”, który zaślepia umysły niewierzących, a którym niewątpliwie jest Szatan Diabeł (2Ko 4:4; por. Jn 12:31). To przede wszystkim władza i oddziaływanie Szatana ukształtowały świecki aiòn, nadały mu charakterystyczne cechy i określonego ducha (por. Ef 2:1, 2). W dziele The Expositor’s Greek Testament (t. II, s. 688) tak skomentowano Rzymian 12:2: „Nawet pozorne czy powierzchowne podporządkowanie się normom przyjętym w systemie opanowanym przez takiego ducha — nie mówiąc już o rzeczywistym ich przyswojeniu — byłoby zgubne dla życia chrześcijanina”. Taki świecki aiòn miał istnieć jeszcze długo po czasach apostoła.