„Nie mścijcie się sami”

15. Jaki przymiot powinien nas powstrzymywać od szukania odwetu?

¹⁵ Następnie Paweł wymienił kolejny powód, dla którego nie możemy oddawać wet za wet — skromność. Zachęcił: „Nie mścijcie się sami, umiłowani, lecz pozostawcie miejsce srogiemu gniewowi; napisano przecież: ‚Pomsta jest moja; ja odpłacę, mówi Jehowa’” (Rzymian 12:19). Chrześcijanin szukający odwetu byłby zuchwały. Wkraczałby w kompetencje Boga (Mateusza 7:1). Biorąc sprawy w swoje ręce, zdradzałby też brak wiary w Jego zapewnienie: „Ja odpłacę”. Prawdziwi chrześcijanie ufają Jehowie, iż „spowoduje z całą pewnością, że zostanie oddana sprawiedliwość jego wybranym” (Łukasza 18:7, 8; 2 Tesaloniczan 1:6-8). Ze skromnością pozostawiają więc pomstę Bogu (Jeremiasza 30:23, 24; Rzymian 1:18).

18. Dlaczego powstrzymywanie się od brania odwetu jest właściwe oraz świadczy o naszej miłości i skromności?

¹⁸ W tym krótkim omówieniu 12 rozdziału Listu do Rzymian znaleźliśmy kilka ważnych powodów, dla których nie możemy ‛oddawać złem za złe’. Po pierwsze, powstrzymywanie się od brania odwetu jest właściwe. Ze względu na okazywane nam przez Boga współczucie jesteśmy gotowi niejako złożyć Mu swe ciała na ofiarę i chętnie przestrzegać Jego przykazań, w tym nakazu miłowania nieprzyjaciół. Po drugie, wystrzeganie się chęci odwetu świadczy o naszej miłości. Powodowani tym uczuciem zapominamy o krzywdach i krzewimy pokój. W ten sposób wyrażamy nadzieję, że niektórzy zaciekli wrogowie zostaną kiedyś sługami Jehowy. Po trzecie, nieodpłacanie złem stanowi wyraz naszej skromności. Wymierzanie pomsty byłoby zarozumialstwem, Jehowa bowiem oznajmił: „Pomsta jest moja”. Słowo Boże ostrzega: „Przyszło zuchwalstwo? Przyjdzie i hańba; lecz mądrość jest u skromnych” (Przysłów 11:2). A zatem pozostawiając pomstę Bogu, dowodzimy skromności.