13. Co w przykładzie Pawła wyobraża ogień i o czym muszą wiedzieć wszyscy chrześcijanie?

¹³ Każdy z nas ma w życiu do czynienia ze swego rodzaju ogniem — są nim próby wiary (Jana 15:20; Jakuba 1:2, 3). Chrześcijanie w Koryncie musieli pamiętać, podobnie jak my dzisiaj, że wszyscy, których zapoznajemy z prawdą, będą wypróbowani. Nasz nieumiejętny sposób nauczania może pociągnąć za sobą przykre konsekwencje. Paweł przestrzegł: „Jeżeli czyjeś dzieło, które na tym zbudował, ostoi się, taki otrzyma zapłatę; jeśli czyjeś dzieło spłonie, taki poniesie stratę, lecz sam zostanie wybawiony, ale jeśli tak będzie, to jakby poprzez ogień” (1 Koryntian 3:14, 15).c

14. (a) Jak chrześcijanie biorący udział w czynieniu uczniów mogą ‛ponieść stratę’ i dlaczego dostąpiliby wtedy wybawienia jakby przez ogień? (b) Co robić, by zmniejszyć ryzyko poniesienia takiej straty?

¹⁴ Cóż za otrzeźwiające słowa! Jeżeli ktoś usilnie stara się pomóc drugiej osobie zostać uczniem Chrystusa, może bardzo boleśnie odczuć, kiedy ta odchodzi od prawdy pod wpływem pokusy lub prześladowania. Paweł właśnie to miał na myśli, gdy oznajmił, że w takiej sytuacji ponosimy stratę. Przeżycie to może być tak ciężkie, iż wprawdzie dostąpimy wybawienia, ale „jakby poprzez ogień” — podobnie jak człowiek, który wszystko stracił w pożarze i sam ledwie uszedł z życiem. Co więc robić, by zmniejszyć ryzyko poniesienia straty? Musimy budować z trwałych materiałów! Jeżeli nasi zainteresowani mają się okazać wytrzymałą, ognioodporną budowlą, trzeba im trafiać do serca i rozbudzać w nich docenianie wspaniałych przymiotów chrześcijańskich, takich jak mądrość, rozeznanie, bojaźń wobec Jehowy i prawdziwa wiara (Psalm 19:9, 10; Przysłów 3:13-15; 1 Piotra 1:6, 7). Kto rozwija w sobie te cechy, nie ustanie w wykonywaniu woli Bożej; ma niezawodną nadzieję na życie wieczne (1 Jana 2:17). Ale jak przykład Pawła możemy wykorzystać w sposób praktyczny? Rozważmy kilka sytuacji.

Kto jest odpowiedzialny?

18. Dlaczego ci, którzy trudzą się przy przekazywaniu zdrowych nauk, niekoniecznie ponoszą winę za to, że ktoś je odrzuca?

¹⁸ W związku z omawianym tematem nasuwa się istotne pytanie. Jeżeli ktoś, komu ze wszystkich sił staraliśmy się pomóc, porzuca prawdę, czy to znaczy, że nie dopisaliśmy w nauczaniu — że na pewno budowaliśmy z materiałów nietrwałych? Niekoniecznie musi tak być. Słowa Pawła niewątpliwie przypominają nam, iż uczestniczenie w dziele budowania uczniów wiąże się z wielką odpowiedzialnością. Pragniemy wykonywać je jak najlepiej. Ale Słowo Boże nie zrzuca na nas całej odpowiedzialności ani nie przypisuje nam winy za to, że osoba, której pomagaliśmy, odchodzi od prawdy. Oprócz naszej roli budowniczych w grę wchodzą jeszcze inne czynniki. Zwróćmy na przykład uwagę, co Paweł mówi nawet o nauczycielu budującym niezbyt umiejętnie: „Taki poniesie stratę, lecz sam zostanie wybawiony” (1 Koryntian 3:15). Skoro koniec końców ktoś taki będzie wybawiony — choć osobowość chrześcijańska, którą usilnie starał się zbudować u zainteresowanego, mogła ‛spłonąć’ w ogniu prób — jaki się nasuwa wniosek? Przede wszystkim to osoba studiująca Biblię odpowiada przed Jehową za swe postanowienie co do tego, czy pozostanie wierna, czy też nie.