9. Jakie ostrzegawcze przykłady osób, które zabiegały o własne korzyści, zawiera Biblia?

⁹ Miłość „nie szuka własnych korzyści” (1 Koryntian 13:5). Kto kieruje się miłością, nie będzie samolubnie manipulować drugimi dla osiągnięcia swoich celów. Biblia podaje ostrzegawcze przykłady osób, które tak postępowały — między innymi Dalili, Jezebel i Atalii (Sędziów 16:16; 1 Królów 21:25; 2 Kronik 22:10-12). Opisuje też Absaloma, syna króla Dawida. Przebiegle zaczepiał on ludzi przychodzących do bramy miasta w sprawach sądowniczych i sugerował im, że dwór królewski nie interesuje się ich problemami. Potem mówił wprost, iż potrzebny jest tam ktoś tak wrażliwy jak on! (2 Samuela 15:2-4). Oczywiście Absalom wcale nie był zainteresowany losem uciśnionych, lecz wyłącznie sobą. Działając jako samozwańczy król, zwiódł serca wielu Izraelitów. Z czasem jednak poniósł druzgocącą klęskę. Po jego śmierci nie uznano go nawet za godnego przyzwoitego pogrzebu (2 Samuela 18:6-17).

10. Jak możemy dowieść, że mamy na oku dobro drugich?

¹⁰ Stanowi to ostrzeżenie dla dzisiejszych chrześcijan. Brat lub siostra może się z natury odznaczać zdolnością przekonywania. Bez trudu wpływa na przebieg rozmowy i potrafi postawić na swoim wbrew opiniom drugich. Ale jeśli naprawdę kierujemy się miłością, będziemy mieć na oku dobro bliźnich (Filipian 2:2-4). Nie posuniemy się do wykorzystywania ich ani do propagowania wątpliwych poglądów, powołując się na swe doświadczenie lub miejsce w organizacji Bożej, jak gdyby liczyło się tylko nasze zdanie. Będziemy raczej mieć w pamięci biblijne przysłowie: „Pycha poprzedza upadek, a duch wyniosły — potknięcie” (Przysłów 16:18).

11. (a) Jak możemy okazywać miłość, która jest życzliwa i zachowuje się przyzwoicie? (b) Co będzie świadczyć o tym, że nie radujemy się z nieprawości?

¹¹ Paweł napisał też, że miłość jest „życzliwa” i „nie zachowuje się nieprzyzwoicie” (1 Koryntian 13:4, 5). Istotnie, miłość nie pozwoli nam zachowywać się w sposób ordynarny, wulgarny czy arogancki. Skłoni nas raczej do uwzględniania cudzych uczuć. Na przykład osoba powodowana miłością będzie unikać wszystkiego, co mogłoby niepokoić cudze sumienie (porównaj 1 Koryntian 8:13). Miłość „nie raduje się z nieprawości, ale się współraduje z prawdą” (1 Koryntian 13:6). Jeżeli kochamy prawo Jehowy, nie zaczniemy przymykać oczu na niemoralność ani też znajdować przyjemności w czymś, czego Bóg nienawidzi (Psalm 119:97). Miłość pomoże nam czerpać radość z rzeczy budujących, a nie rujnujących (Rzymian 15:2; 1 Koryntian 10:23, 24; 14:26).

12, 13. (a) Jak powinniśmy się zachować, gdy ktoś nas urazi? (b) Podaj przykłady biblijne świadczące o tym, że nawet uzasadniony gniew mógłby nas popchnąć do niemądrego czynu.

¹² Paweł pisze, iż miłość „nie daje się rozdrażnić” („nie jest przewrażliwiona”, Phillips) (1 Koryntian 13:5). To całkiem naturalne, że gdy ktoś nas urazi, wówczas jako niedoskonali ludzie możemy się oburzyć, a nawet rozgniewać. Nie byłoby jednak właściwe długotrwałe żywienie urazy czy trwanie w rozdrażnieniu (Psalm 4:4; Efezjan 4:26). Gdybyśmy nie hamowali gniewu, choćby wydawał się uzasadniony, to mógłby nas popchnąć do nierozsądnego postępowania, za co musielibyśmy odpowiedzieć przed Jehową (Rodzaju 34:1-31; 49:5-7; Liczb 12:3; 20:10-12; Psalm 106:32, 33).

¹³ Niektórzy pozwolili, by cudza niedoskonałość powstrzymała ich od chodzenia na chrześcijańskie zebrania lub uczestniczenia w służbie polowej. W przeszłości dzielnie walczyli o wiarę, zmagając się choćby ze sprzeciwem rodziny, szyderstwami kolegów w pracy lub podobnymi trudnościami. Znosili takie prześladowania, słusznie traktując je jako sprawdzian niezłomności. A jak należałoby postąpić wtedy, gdy jakiś chrześcijanin powie lub zrobi coś nieprzyjemnego? Czyż i to nie jest próbą niezłomności? Na pewno tak, bo gdybyśmy trwali w rozdrażnieniu, ‛zostawialibyśmy miejsce Diabłu’ (Efezjan 4:27).

14, 15. (a) Co to znaczy ‛prowadzić rachunek krzywdy’? (b) Jak możemy naśladować Jehowę w przebaczaniu?

¹⁴ Całkiem słusznie Paweł dodaje, że miłość „nie prowadzi rachunku krzywdy” (1 Koryntian 13:5). Posłużył się tutaj terminem mającym się kojarzyć z wpisaniem urazy do rejestru, by czasem o niej nie zapomnieć. Czy ciągłe prowadzenie w pamięci listy krzywd wyrządzonych nam mową bądź czynem — jak gdybyśmy zamierzali jeszcze do niej sięgać — świadczyłoby o miłości? Jakże powinniśmy być wdzięczni, że Jehowa nie rozlicza nas w tak bezduszny sposób! (Psalm 130:3). Jeśli okazujemy skruchę, zupełnie wymazuje nasze grzechy (Dzieje 3:19).

¹⁵ Warto pod tym względem naśladować Jehowę. Nie powinniśmy być przewrażliwieni, gdy nam się wydaje, iż ktoś nas lekceważy. Jeżeli szybko się obrażamy, możemy wyrządzić sobie większą krzywdę, niż mógłby to uczynić ów winowajca (Kaznodziei 7:9, 22). Lepiej więc pamiętać, że miłość „wszystkiemu wierzy” (1 Koryntian 13:7). Oczywiście nikt nie chce być łatwowierny, ale nie powinniśmy też niesłusznie podejrzewać braci o złe pobudki. Jeśli to tylko możliwe, rozstrzygajmy wątpliwości na korzyść drugich (Kolosan 3:13).