Jednakże po śmierci Jezusa, a przed Pięćdziesiątnicą 33 r. n.e., Jakub znalazł się w górnej izbie w Jerozolimie, gdzie modlił się wraz z matką, braćmi i apostołami (Dz 1:13, 14). To zapewne właśnie jemu ukazał się osobiście zmartwychwstały Jezus, który w ten sposób przekonał dotychczasowego niedowiarka, że naprawdę jest Mesjaszem (1Ko 15:7). Podobnie objawił się we własnej osobie Pawłowi (Dz 9:3-5).

Dowody wskazują raczej na przyrodniego brata Jezusa Chrystusa imieniem Jakub, któremu zmartwychwstały Chrystus najwyraźniej specjalnie się ukazał i który odgrywał ważną rolę wśród uczniów (Mt 13:55; Dz 21:15-25; 1Ko 15:7; Gal 2:9). Pisarz Listu Jakuba nazywa siebie „niewolnikiem Boga i Pana Jezusa Chrystusa”, czyli podobnie jak Juda, który we wstępie do swego listu napisał o sobie: „Niewolnik Jezusa Chrystusa, a brat Jakuba” (Jak 1:1; Judy 1). Co więcej, na początku Listu Jakuba pojawia się słowo „Pozdrowienia!”, tak samo jak w rozesłanym do zborów liście dotyczącym obrzezania. W tym drugim wypadku najwyraźniej właśnie Jakub, przyrodni brat Jezusa, wystąpił z kluczowym oświadczeniem na spotkaniu „apostołów i starszych” w Jerozolimie (Dz 15:13, 22, 23).