Jak się uczyć miłości. Dwoje pierwszych ludzi otrzymało nie tylko zdolność przejawiania miłości, dominującego przymiotu Bożego, ale też umiejętność jej rozwijania, wzbogacania i pogłębiania. Zostali stworzeni mocą ducha świętego, którego owocem jest m.in. miłość (Gal 5:22). W przeciwieństwie do różnych wrodzonych cech fizycznych czy umysłowych, takich jak uroda lub muzykalność, zbożna miłość nie rozwija się bez udziału świadomości. Nie może jej przejawiać ktoś, kto nie zna Boga, nie służy Mu, nie rozmyśla o Nim i nie czuje dla Niego wdzięczności. Kto chce naśladować Boga, będącego Źródłem miłości, musi stale pielęgnować ten przymiot (Ps 77:11; Rz 12:2; Ef 5:1, 2). Adam nie pogłębiał, nie doskonalił miłości do Boga; jak się okazało, nie trwał w jedności ze Stwórcą, nie był z Nim złączony doskonałą więzią. Ale chociaż stał się niedoskonały i grzeszny, przekazał zdolność przejawiania miłości swemu potomstwu, które spłodził „na swój obraz” (Rdz 5:3). Ludzie więc na ogół potrafią okazywać miłość, często jednak błędnie ją pojmują, źle ukierunkowują, wręcz wypaczają.

Miłość się rozszerza. Prawdziwa miłość, będąca owocem ducha Bożego, stale się rozszerza (2Ko 6:11-13). Nie jest skąpa, ciasna ani ograniczona. Jeśli ma być zupełna, trzeba się nią dzielić. Przede wszystkim należy miłować Boga (Pwt 6:5) i Jego Syna (Ef 6:24), a potem całą ogólnoziemską społeczność chrześcijańskich braci (1Pt 2:17; 1Jn 2:10; 4:20, 21). Chrześcijanin musi kochać swą żonę, a chrześcijanka — swego męża (Prz 5:18, 19; Kzn 9:9; Ef 5:25, 28, 33). Trzeba też kochać swoje dzieci (Tyt 2:4). Miłością powinno się darzyć wszystkich ludzi, nawet osobistych wrogów, potwierdzając to chrześcijańskimi uczynkami (Mt 5:44; Łk 6:32-36). Po wymienieniu owoców ducha, z których pierwszym jest miłość, w Biblii powiedziano: „Przeciwko takim rzeczom nie istnieje żadne prawo” (Gal 5:22, 23). Nie istnieje prawo mogące ograniczyć zakres takiej miłości. Można ją okazywać każdemu, komu się to należy — zawsze i wszędzie, w dowolnej mierze. Prawdziwi chrześcijanie nie powinni być sobie nic winni oprócz miłości (Rz 13:8). Ta wzajemna miłość jest ich znakiem rozpoznawczym (Jn 13:35).