Kiedy Stwórca rodzaju ludzkiego połączył pierwszą parę węzłem małżeńskim, właśnie mężczyźnie powierzył pieczę nad żoną i przyszłym potomstwem. Było to rozsądne. W każdej zorganizowanej grupie ludzi ktoś musi przewodzić i podejmować ostateczne decyzje. Z woli Jehowy w małżeństwie ‛głową żony jest mąż’ (Efezjan 5:23).

Mąż nie ma być despotą

Jak mąż ma sprawować władzę? Powinien naśladować Syna Bożego. Biblia mówi: „Mąż jest głową żony, jak i Chrystus jest głową zboru, będąc zbawicielem tego ciała. Mężowie, stale miłujcie żony, tak jak też Chrystus umiłował zbór i za niego dał samego siebie” (Efezjan 5:23, 25). Takie przewodnictwo jest dla zboru błogosławieństwem. Jezus nie był despotą. Nie ograniczał swobody swych uczniów ani ich nie gnębił. Przeciwnie, odnosił się do nich z miłością i współczuciem, czym zjednał sobie szacunek wszystkich. Mężowie powinni tak samo traktować swoje żony.

Ale nie wszyscy mężowie naśladują ten piękny przykład. Niejeden powierzoną mu przez Boga rolę głowy domu pełni w sposób egoistyczny, nie dbając o dobro żony. Tyranizuje ją, wymagając bezwzględnego posłuszeństwa i nie pozwalając na samodzielne podjęcie żadnej decyzji. Przez to czyni jej życie pasmem udręk, a w pewnym sensie sam też na tym cierpi, gdyż nie zaskarbia sobie głębokiego szacunku żony.

To prawda, że zgodnie z wymaganiem Bożym mężowi należy się respekt jako głowie rodziny. Ale jeśli mężczyzna pragnie, by żona szczerze go szanowała jako osobę, musi na to zasłużyć. Musi wykonywać swoje zadanie w sposób odpowiedzialny, pamiętając o pielęgnowaniu cennych przymiotów świadczących o bogobojności.

Względne podporządkowanie

Zwierzchnictwo mężów nie jest absolutne. Podporządkowanie żon pod pewnymi względami przypomina stosunek chrześcijan do władców politycznych. To prawda, że Bóg życzy sobie, abyśmy ‛byli podporządkowani władzom zwierzchnim’ (Rzymian 13:1). Nigdy jednak nie wolno nam przy tym zapomnieć o naszych obowiązkach wobec Najwyższego. Jezus powiedział: „Cezarowi spłacajcie, co należy do Cezara, lecz co jest Boże — Bogu” (Marka 12:17). Jeżeli Cezar (rząd świecki) żąda od nas czegoś, co przysługuje Bogu, postępujemy w myśl słów apostoła Piotra: „Słuchać jako władcy musimy Boga bardziej niż ludzi” (Dzieje 5:29).

Mąż zachowa miłość i szacunek żony, gdy będzie odzwierciedlał przymioty swojej Głowy, Jezusa Chrystusa, który nakazał chrześcijanom miłować się wzajemnie (Jana 13:34). Jeżeli mężczyzna sprawuje przewodnictwo w sposób harmonizujący ze zwierzchnią władzą Chrystusa, to chociaż jest omylny i niedoskonały, ułatwia żonie chętne podporządkowanie się (1 Koryntian 11:3). A żona, która pielęgnuje takie zalety, jak skromność i serdeczna życzliwość, bez trudu podporządkuje się mężowi.

Nastawienie takie powinni pielęgnować wszyscy członkowie zboru, zwłaszcza chrześcijańscy współmałżonkowie. Mąż da wyraz tkliwym uczuciom i łagodności, gdy wysłucha sugestii żony. Powinien uwzględnić jej punkt widzenia, zanim podejmie decyzję dotyczącą całej rodziny. Chrześcijanki to kobiety rozsądne. Mogą podsuwać mężom cenne myśli, jak niegdyś Sara Abrahamowi (Rodzaju 21:12). Jednakże bogobojna żona nie będzie stawiać mężowi wygórowanych wymagań. Da dowód życzliwości i korności umysłu uległym poddawaniem się zwierzchnictwu męża i popieraniem jego decyzji, choćby czasem była odmiennego zdania.

Rozsądny mąż, podobnie jak rozsądny nadzorca, jest przystępny i życzliwy. A kochająca żona odwzajemnia się wyrazami współczucia i wielkoduszności oraz docenianiem wysiłków, na które on się zdobywa, by mimo niedoskonałości i kłopotów życiowych spełniać swe obowiązki. Jeżeli oboje pielęgnują takie nastawienie, podporządkowanie w małżeństwie nie będzie stanowić problemu. Okaże się raczej źródłem radości, poczucia bezpieczeństwa i trwałego zadowolenia.