Greckie bélos („pocisk”) pochodzi od bállo — „rzucać”. Apostoł Paweł posłużył się tym słowem, pisząc o „płonących pociskach”, które można zagasić wielką tarczą wiary (Ef 6:16). Rzymianie sporządzali pociski z wydrążonej trzciny, w których pod grotem mieścił się żelazny zbiorniczek z płonącą ropą naftową. Wystrzeliwali je ze słabo napiętych łuków, aby nie zdmuchnąć ognia. Gdy taki niszczycielski pocisk zalewano wodą, ogień buchał z jeszcze większą siłą; jedynym sposobem na ugaszenie było zasypanie go ziemią.

„Wielką tarczę” (hebr. cinnáh) nosili ciężkozbrojni piechurzy (2Kn 14:8), a czasem trzymał ją przed wojownikiem tarczownik (1Sm 17:7, 41). Miała ona kształt owalny bądź prostokątny, wyglądem przypominający drzwi. Zapewne do podobnej „wielkiej tarczy” odnosi się w Efezjan 6:16 greckie słowo thyreòs (od słowa thýra — „drzwi”). Tarcza zwana cinnáh była na tyle duża, że pozwalała zakryć całe ciało (Ps 5:12). W pewnych sytuacjach z takich tarcz ustawiano mur, z którego wystawały dzidy. Wzmianka o wielkiej tarczy razem z dzidą lub włócznią stanowi czasem ogólne określenie oręża (1Kn 12:8, 34; 2Kn 11:12).