¹⁰ Kim są widzowie obserwujący podjęty przez chrześcijan bieg po życie? W 11 rozdziale Listu do Hebrajczyków Paweł wymienił wiernych przedchrześcijańskich świadków na rzecz Jehowy, po czym napisał: „Skoro więc otacza nas tak wielki obłok świadków, (...) biegnijmy wytrwale w wyznaczonym nam wyścigu” (Hebrajczyków 12:1). Używając metafory o obłoku, Paweł nie posłużył się greckim słowem opisującym wyraźnie zarysowany obłok określonego rozmiaru i kształtu, lecz wyrazem, który według leksykografa Williama E. Vine’a „oznacza bezkształtne zwały chmur przykrywające niebo”. Paweł najwyraźniej miał na myśli wielką rzeszę świadków — tak liczną, że przypominała kłęby chmur.

11, 12. (a) Jak wierni przedchrześcijańscy świadkowie niejako nas dopingują, byśmy trwali w tym wyścigu? (b) Jak możemy odnieść pełniejszy pożytek z „wielkiego obłoku świadków”?

¹¹ Czy wierni przedchrześcijańscy świadkowie mogą obecnie być widzami w sensie dosłownym? Skądże! Wszyscy oni śpią snem śmierci i czekają na zmartwychwstanie. Jednakże za życia pomyślnie ukończyli bieg, a ich przykład przemawia z kart Biblii. Kiedy ją studiujemy, te wierne osoby ożywają w naszych umysłach i niejako nas dopingują, byśmy dobiegli do mety (Rzymian 15:4).a

¹² Kiedy na przykład świat czymś nas kusi, to czy rozważenie tego, jak Mojżesz odrzucił wspaniałości Egiptu, nie pobudzi nas do kontynuowania biegu? Jeśli napotykamy trudności, na pozór ogromne, wówczas pamiętanie o ciężkiej próbie, wobec której stanął Abraham — gdy miał złożyć w ofierze swego syna Izaaka — niewątpliwie zachęci nas do niepoddawania się w walce o wiarę. Ten „wielki obłok” świadków dodaje nam tym więcej otuchy, im wyraźniej dostrzegamy go oczami zrozumienia.

13. W jaki sposób nowożytni Świadkowie Jehowy zachęcają nas w biegu po życie?

¹³ Ponadto otacza nas bardzo wielu współczesnych Świadków na rzecz Jehowy. Jakże wspaniały przykład wiary dają chrześcijanie namaszczeni duchem, a także mężczyźni i kobiety należący do „wielkiej rzeszy”! (Objawienie 7:9). Od czasu do czasu na łamach niniejszego czasopisma oraz w innych publikacjach Towarzystwa Strażnica możemy przeczytać ich życiorysy.b Rozmyślanie nad ich wiarą zachęca nas do tego, byśmy wytrwali do końca. A jakże cudownie jest zaznawać wsparcia bliskich przyjaciół i krewnych, którzy wiernie służą Jehowie! Doprawdy liczne jest grono osób mogących dodawać nam otuchy w wyścigu po życie.

Mądrze ustal tempo

14, 15. (a) Dlaczego to takie ważne, by mądrze ustalić tempo biegu? (b) Dlaczego przy wytyczaniu sobie celów należy kierować się rozsądkiem?

¹⁴ Zawodnik uczestniczący w biegu długodystansowym, takim jak maraton, powinien mądrze ustalić tempo. „Jeśli na początku biegniesz zbyt szybko, skazujesz się na niepowodzenie” — oznajmia czasopismo New York Runner. „Rezultat jest najczęściej taki, że ostatnich kilkanaście kilometrów pokonuje się z ogromnym trudem albo się odpada z wyścigu”. Pewien maratończyk wspomina: „W ramach przygotowań do biegu poszedłem na wykład, w którym mówca wyraźnie ostrzegł: ‚Nie goń szybszych. Biegnij swoim tempem. W przeciwnym razie osłabniesz i być może będziesz musiał się wycofać’. Dzięki usłuchaniu tej rady dotarłem do mety”.

¹⁵ W wyścigu po życie słudzy Boży muszą wytężać siły (Łukasza 13:24). Jednakże uczeń Jakub napisał: „Mądrość z góry jest (...) rozsądna” (Jakuba 3:17). Chociaż dobry przykład innych zagrzewa do większego wysiłku, rozwaga ułatwi nam wytyczanie sobie realnych celów, dostosowanych do naszych możliwości i warunków. Pismo Święte przypomina: „Niech każdy sprawdza, jakie jest jego dzieło, a wtedy będzie miał powód do radosnego uniesienia ze względu na samego siebie, a nie w porównaniu z drugim. Każdy bowiem poniesie swój własny ciężar” (Galatów 6:4, 5).

16. Jak skromność pomaga obrać właściwe tempo?

¹⁶ W Księdze Micheasza 6:8 zadano nam pytanie pobudzające do myślenia: „Czego Jehowa wymaga od ciebie prócz tego, żebyś (...) był skromny, chodząc ze swoim Bogiem?” Skromność to między innymi uświadamianie sobie własnych ograniczeń. Może słabe zdrowie lub podeszły wiek nieco zmniejszają zakres naszej służby dla Boga? Nie ulegajmy zniechęceniu. Jehowa znajduje upodobanie w naszych staraniach i wyrzeczeniach ‛według tego, co mamy, a nie według tego, czego nie mamy’ (2 Koryntian 8:12; porównaj Łukasza 21:1-4).

Gdy zbliża się koniec

20. Dlaczego wyścig po życie może stawać się trudniejszy w miarę zbliżania się jego końca?

²⁰ W wyścigu po życie musimy zmagać się z naszym głównym wrogiem, Szatanem Diabłem. Ponieważ zbliżamy się do celu, on bezustannie usiłuje sprawić, byśmy się potknęli lub zwolnili tempo (Objawienie 12:12, 17). Trwanie w charakterze wiernych, oddanych głosicieli Królestwa pomimo wojen, głodu, chorób oraz innych problemów znamionujących „czas końca” nie jest łatwe (Daniela 12:4; Mateusza 24:3-14; Łukasza 21:11; 2 Tymoteusza 3:1-5). Poza tym koniec może czasem wydawać się bardziej odległy, niż się spodziewaliśmy, zwłaszcza jeśli ów bieg podjęliśmy kilkadziesiąt lat temu. Niemniej Słowo Boże zapewnia nas, że koniec nadejdzie. Zgodnie z zapowiedzią Jehowy nie opóźni się. Jest w zasięgu wzroku (Habakuka 2:3; 2 Piotra 3:9, 10).

21. (a) Co doda nam sił do kontynuowania biegu po życie? (b) Na co powinniśmy być zdecydowani, gdy zbliża się koniec?

²¹ Aby więc pomyślnie ukończyć wyścig po życie, musimy czerpać siły z pokarmu duchowego, życzliwie dostarczanego nam przez Jehowę. Potrzebujemy też wszelkich zachęt, których źródłem może być regularne spotykanie się ze współwyznawcami, uczestniczącymi w tym samym biegu. Nawet gdyby na skutek ostrych prześladowań czy nieprzewidzianych okoliczności stał się on trudniejszy, możemy wytrwać do końca, ponieważ Jehowa udziela „mocy wykraczającej poza to, co normalne” (2 Koryntian 4:7). Ileż otuchy dodaje świadomość, że Jehowa pragnie, byśmy tryumfalnie dotarli do mety! A zatem z niezłomnym postanowieniem „biegnijmy wytrwale w wyznaczonym nam wyścigu”, w pełni ufając, iż „w stosownej porze będziemy żąć, jeśli się nie znużymy” (Hebrajczyków 12:1; Galatów 6:9).