BAŚŃ

W użyciu biblijnym chodzi o fałszywą opowieść, fikcję, mit, wymysł, nieprawdę; określenie to nawiązuje do greckiego wyrazu mýthos, występującego w 1 Tymoteusza 1:4; 4:7; 2 Tymoteusza 4:4; Tytusa 1:14 i 2 Piotra 1:16.

Przeciwieństwem pojęcia mýthos jest alétheia, „prawda”, wyrażająca zgodną z faktami postać rzeczy. W Galatów 2:5 „prawda dobrej nowiny” to rzetelne nauczanie ewangelii, w przeciwieństwie do jej wypaczania. Apostołowie ostrzegali współwyznawców przed niebezpieczeństwem odstąpienia od prawdy i zwrócenia się ku fałszywym opowieściom, które nie opierały się na faktach, lecz stanowiły wytwór wyobraźni ludzkiej. W religii judaistycznej roiło się od takich fałszywych opowieści; tradycje starszych złożyły się na tzw. prawo ustne, które z czasem włączono do Talmudu. Poza tym na judaizmie, który w I w. najbardziej przeciwstawiał się chrystianizmowi, wyraźne piętno wycisnęły filozofie i nauki pogańskie.

Chrześcijanie mają odrzucać baśnie. W 1 Tymoteusza 1:4 apostoł Paweł poucza chrześcijan, żeby nie zwracali uwagi na fałszywe opowieści, gdyż mogą ich one wciągnąć w jałowe dociekania i odwrócić ich umysły od prawdy. Niejedna z nich przypomina gadaninę starych kobiet, które spędziły życie na świeckich zajęciach. Takie opowieści bezczeszczą święte, prawe mierniki Boże (1Tm 4:6, 7; Tyt 1:14). Apostoł Piotr w swoim drugim liście (2Pt 1:16) wspomina o fałszywych opowieściach (które nie tylko są nieprawdziwe, ale też zręcznie wymyślone po to, żeby zwieść chrześcijan) i przeciwstawia im prawdziwe, oparte na faktach doniesienie o przemienieniu, którego był naocznym świadkiem (Mk 9:2). Paweł w 2 Tymoteusza 4:3, 4 przepowiedział, że w przyszłości ludzie będą skłonni zwracać się raczej ku fałszywym opowieściom niż ku prawdzie.