9. W jakim sensie chrześcijanin namaszczony duchem „nie może grzeszyć”? Dlaczego?

⁹ Następnie Jan wykazuje, na czym polega różnica między dziećmi Bożymi a dziećmi Diabła. (Odczytaj 1 Jana 3:9-12, Bw). Każdy, „kto z Boga się narodził, grzechu nie popełnia”, a ściślej mówiąc nie trwa w grzesznym postępowaniu. „Jest w nim” tak tu nazwany „posiew” Jehowy, czyli „nowe zrodzenie” z ducha świętego do nadziei niebiańskiej, chyba że dana osoba przeciwstawiając się duchowi zacznie ‛zasmucać’ go, wskutek czego Bóg jej go odbierze (1 Piotra 1:3, 4, 18, 19, 23; Efez. 4:30). Jeżeli namaszczony chrześcijanin chce pozostawać dzieckiem Bożym, to „nie może grzeszyć [„uprawiać grzechu”, NW]”. Stawszy się „nowym stworzeniem”, przywdział „nową osobowość” i walczy z grzechem. ‛Wyrwał się z zepsucia wywołanego żądzą na świecie’ i w sercu odciął się od popełnienia niegodziwości (2 Kor. 5:16, 17; Kol. 3:5-11; 2 Piotra 1:4, BT).

11. (a) Po czym jeszcze można rozpoznać tych, którzy nie są dziećmi Bożymi? (b) Do czego powinno nas skłonić zastanowienie się nad postępkiem Kaina?

¹¹ Ponadto „nie jest z Boga (...) ten, kto nie miłuje brata swego”. Przecież „zwiastowanie”, które słyszymy „od początku” naszego chrześcijańskiego biegu w roli Świadków Jehowy, nakazuje, „że mamy się nawzajem miłować” (zob. też Jana 13:34). Nie postępujemy więc „jak Kain”, który dowiódł, że „wywodzi się od złego”, gdy na wzór pierwszego zabójcy, Szatana, użył przemocy i „zabił brata swego” (Rodz. 4:2-10; Jana 8:44). Dopuścił się tego, „ponieważ uczynki jego były złe, a uczynki brata jego sprawiedliwe”. Zastanowienie się nad posunięciem Kaina stanowczo powinno nas powstrzymać od żywienia podobnej nienawiści do naszych braci duchowych.