Gdy Jan pisał swe listy (ok. 98 n.e.), temat ten nie był dla chrześcijan niczym nowym. W 1 Jana 2:18 apostoł oznajmił: „Dziecięta, jest ostatnia godzina i jak usłyszałyście, że przychodzi antychryst [gr. antíchristos], tak właśnie teraz wystąpiło wielu antychrystów; stąd poznajemy, że jest ostatnia godzina”. Istnieje zatem wielu indywidualnych antychrystów, którzy razem tworzą zbiorowego „antychrysta” (2Jn 7). Jeżeli chodzi o słowo „godzina”, w innych pismach Jana często odnosi się ono albo do stosunkowo krótkiego czasu, albo do okresu o nieznanej długości (zob. Jn 2:4; 4:21-23; 5:25, 28; 7:30; 8:20; 12:23, 27). Jan nie mówił więc, że taki antychryst dopiero się pojawi w przyszłości, ale że był obecny już wtedy i miał działać w dalszym ciągu (1Jn 4:3).

Jan zaliczył do „antychrysta” odstępców porzucających zbór chrześcijański, o których napisał: „Wyszli z nas” (1Jn 2:18, 19). A zatem należy do niego również opisany przez Pawła „człowiek bezprawia, syn zagłady”, oraz każdy z fałszywych nauczycieli potępionych przez Piotra za to, że „wprowadzą zgubne sekty i zaprą się nawet właściciela, który ich kupił” (2Ts 2:3-5; 2Pt 2:1; zob. CZŁOWIEK BEZPRAWIA).