Jezus i jego współkrólowie mają najdogodniejszą pozycję do sprawowania władzy.

W proroczym śnie Daniel zobaczył też, że „królestwo i władzę (...) dano ludowi świętych” (Daniela 7:27). Jezus nie panuje sam. Towarzyszy mu grono osób mających być królami i kapłanami (Objawienie 5:9, 10; 20:6). Apostoł Jan napisał o nich: „I ujrzałem, a oto Baranek stojący na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące (...) kupionych z ziemi” (Objawienie 14:1-3).

Baranek to Jezus Chrystus sprawujący władzę królewską (Jana 1:29; Objawienie 22:3). Góra Syjon wyobraża tu niebo (Hebrajczyków 12:22).a Jezus i 144 000 jego współwładców panują z nieba. Jakże dogodna to pozycja! Przebywając w niebie, mają szerszą perspektywę. Ponieważ siedzibą Królestwa Bożego są niebiosa, rząd ten jest również zwany „królestwem niebios” (Łukasza 8:10; Mateusza 13:11). Nie może go dosięgnąć ani obalić żadna broń, nawet jądrowa. Jest on niezwyciężony i urzeczywistni powzięte przez Jehowę zamierzenie (Hebrajczyków 12:28).