PALAJARAN 2

Wajar Tapi Sopan

2 Korinta 2:17

RINGKESAN: Ngomong téh kudu wajar sarta kaluar tina haté.

Siapkeun bener-bener jeung ngadoa. Pék ngadoa supaya urang bisa mikirkeun bahanna lain mikirkeun diri sorangan. Pikirkeun hal-hal utama nu rék ditepikeun. Tuluy ungkabkeun ku kekecapan sorangan, lain ngan saukur ngucapkeun percis kekecapan nu aya dina tulisan.

Waktu rék macakeun ayat atawa publikasi, pastikeun yén Sadérék geus nyaho eusina sangkan lancar macana. Lamun aya kekecapan jalma nu dicutat, macana kudu maké parasaan tapi ulah kaleuleuwihi.
Omonganana kudu kaluar tina haté. Pikirkeun ku naon jalma-jalma kudu ngadéngékeun warta ieu. Pikirkeun ogé jalma nu diajak ngomong ku Sadérék. Mun kitu, bakal katingali tina sikep, gerak awak, jeung raray Sadérék yén Sadérék téh bener-bener perhatian, lain diréka-réka.

Wajar téh lain hartina Sadérék bisa sangeunahna. Sadérék kudu tetep sopan. Batur bakal ngahargaan warta urang lamun Sadérék ngomongna jelas jeung tata basana bener.
Teuteup jalma nu diajak ngomong. Sadérék bisa paadu teuteup lamun éta dianggap sopan di daérah Sadérék. Waktu nepikeun hutbah, ulah ningali kabéh hadirin sakaligus, tapi sakali-kali Sadérék bisa neuteup hiji-hiji jalma nu aya di antara hadirin.