ห้องสมุดออนไลน์ของวอชเทาเวอร์

พระยะโฮวาทรงสอนเราให้นับวันคืนของเรา

หอสังเกตการณ์ 2001 | พฤศจิกายน 15
- 17. ผู้คนโดยทั่วไปมีช่วงชีวิตสักเท่าไร และวันเวลาของเราเต็มไปด้วยอะไร?
  
  ¹⁷ ผู้ประพันธ์เพลงสรรเสริญกล่าวเกี่ยวกับช่วงชีวิตของมนุษย์ไม่สมบูรณ์ว่า “ในชั่วอายุของข้าพเจ้ามีสักเจ็ดสิบปีเท่านั้น, ถ้าแม้ว่ามีกำลังมากก็จะยืนได้ถึงแปดสิบปี; กำลังที่ตนอวดนั้นย่อมประกอบไปด้วยการลำบากและความทุกข์; เพราะไม่ช้าก็จะเสียไปและข้าพเจ้าทั้งหลายจะล่วงลับไป.” (บทเพลงสรรเสริญ 90:10) ผู้คนโดยทั่วไปมีช่วงชีวิตประมาณ 70 ปี และเมื่อคาเล็บมีอายุได้ 85 ปี ท่านกล่าวว่าท่านมีกำลังวังชาพิเศษกว่าปกติ. มีกรณียกเว้นอยู่บ้าง เช่น อาโรน (123 ปี), โมเซ (120 ปี), และยะโฮซูอะ (110 ปี). (อาฤธโม 33:39; พระบัญญัติ 34:7; ยะโฮซูอะ 14:6, 10, 11; 24:29) แต่สำหรับคนชั่วอายุที่ขาดความเชื่อซึ่งออกมาจากอียิปต์ ประชาชนที่ได้ขึ้นทะเบียนไว้อายุตั้งแต่ 20 ปีขึ้นไปตายภายในเวลา 40 ปี. (อาฤธโม 14:29-34) ปัจจุบัน ช่วงชีวิตของผู้คนโดยทั่วไปในหลายประเทศยังคงอยู่ในช่วงที่ผู้ประพันธ์เพลงสรรเสริญได้กล่าวไว้. วันเวลาของเราเต็มไปด้วย “การลำบากและความทุกข์.” เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว “และข้าพเจ้าทั้งหลายจะล่วงลับไป.”—โยบ 14:1, 2.

พระยะโฮวาทรงสอนเราให้นับวันคืนของเรา

หอสังเกตการณ์ 2001 | พฤศจิกายน 15
- ¹⁹ ถ้อยคำของผู้ประพันธ์เพลงสรรเสริญเป็นคำอธิษฐานที่พระยะโฮวาทรงสอนไพร่พลของพระองค์เกี่ยวกับวิธีใช้สติปัญญาในการประเมินค่าและใช้วันเวลาที่เหลืออยู่ในแบบที่พระเจ้าทรงเห็นชอบ. ช่วงชีวิต 70 ปีที่คาดหวังได้คือเวลาประมาณ 25,500 วัน. แต่ไม่ว่าเราอายุเท่าไร ‘เราไม่รู้ว่าจะมีเหตุอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตของเราพรุ่งนี้ เพราะเราก็เป็นเหมือนหมอกที่ปรากฏอยู่แต่ประเดี๋ยวหนึ่งแล้วก็หายไป.’ (ยาโกโบ 4:13-15) เนื่องจาก ‘วาระและเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดล่วงหน้าย่อมบังเกิดแก่เราทุกคน’ เราไม่อาจบอกได้ว่าชีวิตเราจะอยู่ต่อไปอีกนานเท่าไร. ด้วยเหตุนั้น ให้เราอธิษฐานขอสติปัญญาเพื่อจะรับมือการทดลองต่าง ๆ, ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเหมาะสม, และรับใช้พระยะโฮวาให้ดีที่สุดเสียแต่บัดนี้—ในวันนี้เลย! (ท่านผู้ประกาศ 9:11, ล.ม.; ยาโกโบ 1:5-8) พระยะโฮวาทรงนำทางเราโดยทางพระคำ, พระวิญญาณ, และองค์การของพระองค์. (มัดธาย 24:45-47; 1 โกรินโธ 2:10; 2 ติโมเธียว 3:16, 17) การใช้สติปัญญากระตุ้นเราให้ ‘แสวงหาราชอาณาจักรของพระเจ้าก่อน’ และให้ใช้วันเวลาของเราอย่างที่จะนำพระเกียรติมาสู่พระยะโฮวาและทำให้พระทัยของพระองค์ยินดี. (มัดธาย 6:25-33, ล.ม.; สุภาษิต 27:11) จริงอยู่ การนมัสการพระองค์อย่างสุดหัวใจจะไม่ขจัดปัญหาทุกอย่างของเราให้หมดไป แต่นั่นย่อมก่อให้เกิดความยินดีอย่างยิ่งแน่นอน.