-
“พันธะทั้งสิ้นของมนุษย์”หอสังเกตการณ์ 1997 | กุมภาพันธ์ 15
-
-
13. (ก) ท่านผู้ประกาศ 9:4, 5 ช่วยเราอย่างไรให้มีทัศนะที่ถูกต้องในเรื่องการตะเกียกตะกายเพื่อจะได้ชื่อเสียงหรืออำนาจ? (ข) ข้อเท็จจริงอะไรที่เราจะต้องเผชิญหากชีวิตทั้งหมดมีอยู่เพียงแค่นี้? (ดูเชิงอรรถ.)
13 ความเด่นดังหรือความมีอำนาจเช่นนั้นมีความหมายอะไรในท้ายที่สุด? ขณะที่ชั่วอายุหนึ่งผ่านไปและคนอีกรุ่นหนึ่งเข้ามา คนที่มีชื่อเสียงหรือมีอำนาจก็ปิดฉากชีวิตลงและถูกลืมเสียสิ้น. นั่นเป็นความจริงกับสถาปนิก, นักดนตรีและศิลปินในด้านอื่น ๆ, นักปฏิรูปสังคม, และคนที่อยู่ในวงการต่าง ๆ เช่นเดียวกับที่เป็นจริงกับนักการเมืองและผู้นำทางทหารส่วนใหญ่. จากบรรดาคนที่มีอาชีพเหล่านี้ มีสักกี่คนซึ่งมีชีวิตในช่วงปี 1700 ถึงปี 1800 ที่คุณรู้จัก? ซะโลโมประเมินเรื่องราวอย่างถูกต้องโดยบอกว่า “สุนัขที่เป็นอยู่มันก็ยังดีกว่าสิงโตที่ตายแล้ว. เพราะว่าคนเป็นย่อมรู้ว่าเขาเองคงจะตาย, แต่คนตายแล้วก็ไม่รู้อะไรเลย . . . ใคร ๆ ก็พากันลืมเขาเสียหมดแล้ว.” (ท่านผู้ประกาศ 9:4, 5) และหากชีวิตมีอยู่เพียงเท่านี้ การบากบั่นเพื่อได้มาซึ่งชื่อเสียงหรืออำนาจก็อนิจจังโดยแท้.a
-
-
“พันธะทั้งสิ้นของมนุษย์”หอสังเกตการณ์ 1997 | กุมภาพันธ์ 15
-
-
a หอสังเกตการณ์ ครั้งหนึ่งเคยได้ให้คำอธิบายที่แสดงถึงการหยั่งเห็นเข้าใจดังนี้: “ไม่บังควรที่เราจะปล่อยชีวิตให้เปล่าประโยชน์ไปกับสิ่งต่าง ๆ ที่อนิจจัง . . . หากชีวิตมีอยู่เพียงแค่นี้แล้วไซร้ ก็ไม่มีสิ่งใดจะสลักสำคัญเลยเป็นแน่แท้. ชีวิตนี้เปรียบแม้นลูกบอลที่ถูกโยนขึ้นไปในอากาศ ไม่ช้าก็ตกลงมาคลุกฝุ่นอีกครั้ง. ชีวิตเราเปรียบเหมือนเงาที่อยู่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าว, ราวกับดอกไม้ที่โรยรา, คล้ายกับใบหญ้าที่ถูกตัดขาดและไม่นานก็เหี่ยวเฉา. . . . บนตาชั่งแห่งนิจนิรันดร์ ช่วงชีวิตเราก็เท่ากับธุลีที่มองไม่เห็น. ในกระแสแห่งกาลเวลา ช่วงชีวิตเราจะเปรียบดุจหยดน้ำเต็มหยดก็ยังไม่ได้. แน่นอน [ซะโลโม] เป็นฝ่ายถูกเมื่อได้ไตร่ตรองดูกิจธุระและกิจกรรมนานัปการแห่งชีวิตแล้วประกาศออกมาว่าล้วนอนิจจังทั้งสิ้น. เราลาจากโลกนี้เร็วเหลือเกินซึ่งทำให้ดูเหมือนว่าไม่คุ้มค่าเลยที่ได้เกิดมา คนหนึ่งในผู้คนนับพันล้านเกิดมาแล้วก็จากไป โดยที่มีไม่กี่คนรู้ว่าเราเคยอยู่ที่นี่. การมองอย่างนี้ใช่ว่าจะปฏิเสธคุณความดีของชีวิตหรือชวนให้หดหู่หรือสิ้นหวังก็หาไม่. นี่เป็นความจริง เป็นข้อเท็จจริงที่ต้องเผชิญ เป็นทัศนะที่ใช้การได้ หากชีวิตทั้งหมดมีอยู่เพียงเท่านี้.”—ฉบับ 1 สิงหาคม 1957 หน้า 472 (ภาษาอังกฤษ.)
-