บท 15
“รู้สึกสงสาร”
“นายท่าน ช่วยทำให้พวกเรามองเห็นด้วยเถอะ”
1-3. (ก) พระเยซูทำยังไงเมื่อขอทานตาบอดสองคนอ้อนวอนให้ท่านช่วย? (ข) คำว่า “รู้สึกสงสาร” หมายถึงอะไร? (ดูเชิงอรรถ)
ผู้ชายตาบอดสองคนนั่งอยู่ริมถนนใกล้เมืองเยรีโค ทุก ๆ วันพวกเขาจะมาหาที่นั่งเพื่อขอทานในบริเวณที่ผู้คนมักจะเดินผ่านไปมา แต่วันนี้พวกเขากำลังจะเจออะไรบางอย่างที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป
2 อยู่ ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงชุลมุนวุ่นวาย เนื่องจากมองไม่เห็นว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ขอทานคนหนึ่งจึงถามว่ามีเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นอะไรเหรอ และมีคนบอกเขาว่า “เยซูชาวนาซาเร็ธกำลังผ่านมาทางนี้” พระเยซูกำลังจะไปกรุงเยรูซาเล็มเป็นครั้งสุดท้าย แต่ท่านไม่ได้ไปคนเดียว มีฝูงชนติดตามท่านไปด้วย เมื่อได้ยินว่าใครกำลังผ่านมา ขอทานทั้งสองคนก็ตะโกนไม่หยุดว่า “ท่านผู้เป็นลูกหลานดาวิดครับ ขอเมตตาพวกเราด้วย” ฝูงชนรู้สึกรำคาญเลยสั่งให้ขอทานเงียบ แต่ขอทานไม่ยอมหยุด เพราะพวกเขาอยากให้พระเยซูช่วย
3 ถึงแม้ตอนนั้นเสียงผู้คนจะดังมาก แต่พระเยซูก็ได้ยินเสียงของขอทาน แล้วท่านทำอะไร? ที่จริง ตอนนั้นพระเยซูมีเรื่องหนักใจหลายอย่าง เพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงสัปดาห์สุดท้ายที่ท่านจะอยู่บนโลก และท่านรู้ว่าพอไปถึงเยรูซาเล็ม ท่านจะเจอความทุกข์หลายอย่างและต้องตายอย่างทรมาน แต่ถึงอย่างนั้น ท่านก็สนใจเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ท่านหยุดเดิน แล้วสั่งให้พาขอทานมาหาท่าน ขอทานอ้อนวอนพระเยซูว่า “นายท่าน ช่วยทำให้พวกเรามองเห็นด้วยเถอะ” พระเยซู “รู้สึกสงสาร” จึงแตะที่ตาของพวกเขา ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็มองเห็นa แล้วติดตามท่านไป—ลูกา 18:35-43; มัทธิว 20:29-34
4. พระเยซูทำให้คำพยากรณ์ที่ว่าท่านจะ “สงสารคนต่ำต้อย” เกิดขึ้นจริงยังไง?
4 พระเยซูไม่ได้แสดงความสงสารแค่ครั้งนี้เท่านั้น แต่ท่านยังแสดงความสงสารหลายครั้งซึ่งแต่ละครั้งก็เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เหมือนกัน คำพยากรณ์ในคัมภีร์ไบเบิลได้บอกล่วงหน้าว่าท่านจะ “สงสารคนต่ำต้อย” (สดุดี 72:13) เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง พระเยซูเข้าใจความรู้สึกของคนอื่น ท่านเป็นฝ่ายเข้าไปช่วยเหลือผู้คน ความสงสารกระตุ้นให้ท่านประกาศข่าวดี ให้เรามาดูจากหนังสือข่าวดีว่า คำพูดและการกระทำของพระเยซูแสดงให้เห็นยังไงว่าท่านสงสารคนอื่น และดูว่าเราจะแสดงความสงสารแบบเดียวกันนี้ได้ยังไง
คิดถึงความรู้สึกของคนอื่น
5, 6. ตัวอย่างอะไรแสดงว่าพระเยซูเป็นคนที่ร่วมความรู้สึก?
5 พระเยซูเป็นคนที่ร่วมความรู้สึกกับคนอื่นจริง ๆ ท่านเข้าใจความรู้สึกของคนที่มีความทุกข์และเห็นอกเห็นใจพวกเขา แม้พระเยซูไม่เคยอยู่ในสถานการณ์เดียวกับพวกเขา แต่ท่านก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดของพวกเขาได้ (ฮีบรู 4:15) ตอนที่รักษาผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องทนทุกข์เพราะตกเลือดนาน 12 ปี ท่านบอกว่าเธอเป็น “โรคที่ทำให้เป็นทุกข์” คำพูดนี้แสดงว่าท่านรู้ว่าโรคที่เธอเป็นอยู่ทำให้เธอทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจ (มาระโก 5:25-34) ตอนที่ท่านเห็นมารีย์และคนที่อยู่กับเธอร้องไห้เพราะลาซารัสตาย พระเยซูก็รู้สึกสะเทือนใจและเศร้าไปกับพวกเขาด้วย ถึงจะรู้ว่าอีกไม่นานท่านก็จะปลุกลาซารัสให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ท่านก็รู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้น้ำตาไหล—ยอห์น 11:33, 35
6 อีกโอกาสหนึ่ง มีผู้ชายโรคเรื้อนคนหนึ่งเข้าไปหาพระเยซูแล้วอ้อนวอนท่านว่า “เพียงแค่ท่านอยากช่วย ท่านก็จะรักษาผมได้” พระเยซูที่เป็นมนุษย์สมบูรณ์แบบและไม่เคยป่วยตอบสนองยังไง? ท่านเห็นอกเห็นใจคนโรคเรื้อน “ท่านรู้สึกสงสาร” (มาระโก 1:40-42) แล้วท่านก็ทำสิ่งที่น่าตกใจมาก ท่านรู้ดีว่าตามกฎหมายของโมเสสแล้วคนโรคเรื้อนเป็นคนไม่สะอาดและเขาต้องอยู่ให้ไกลจากคนอื่น (เลวีนิติ 13:45, 46) ที่จริง พระเยซูจะรักษาผู้ชายคนนี้โดยไม่ต้องสัมผัสตัวเขาก็ได้ (มัทธิว 8:5-13) แต่ท่านก็เลือกที่จะยื่นมือออกไปสัมผัสคนโรคเรื้อน และบอกว่า “ผมอยากช่วย หายโรคเถอะ” แล้วเขาก็หายจากโรคเรื้อนทันที พระเยซูร่วมความรู้สึกและเห็นอกเห็นใจจริง ๆ!
แสดง ‘ความเห็นอกเห็นใจกัน’
7. เราจะร่วมความรู้สึกกับคนอื่นได้ยังไง? และเราจะแสดงคุณลักษณะนี้โดยวิธีไหน?
7 เราที่เป็นคริสเตียนต้องเลียนแบบพระเยซูในเรื่องการเห็นอกเห็นใจและร่วมความรู้สึกกับคนอื่น คัมภีร์ไบเบิลสนับสนุนให้เรา “เห็นอกเห็นใจกัน”b (1 เปโตร 3:8) ไม่ง่ายเลยที่เราจะเข้าใจความรู้สึกของคนที่เจ็บป่วยเรื้อรังหรือเป็นโรคซึมเศร้า โดยเฉพาะถ้าเราไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน แต่ถึงเราจะไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้น เราก็สามารถร่วมความรู้สึกกับคนอื่นได้ พระเยซูก็ร่วมความรู้สึกกับคนป่วยถึงแม้ท่านไม่เคยป่วย แล้วเราจะร่วมความรู้สึกกับคนอื่นได้ยังไง? เราทำได้โดยตั้งใจฟังคนที่กำลังทุกข์ใจตอนที่เขาระบายความรู้สึก เราอาจถามตัวเองว่า ‘ถ้าฉันเป็นเขา ฉันจะรู้สึกยังไง?’ (1 โครินธ์ 12:26) ถ้าเราเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นได้ดีขึ้น เราก็จะ “พูดปลอบใจคนที่ซึมเศร้า” ได้ (1 เธสะโลนิกา 5:14) บางครั้ง การร่วมความรู้สึกไม่ได้แสดงออกทางคำพูดเท่านั้น แต่การร้องไห้กับเขาก็เป็นการแสดงความร่วมรู้สึกด้วย เหมือนที่โรม 12:15 บอกว่า “ร้องไห้กับคนที่ร้องไห้”
8, 9. พระเยซูแสดงว่าท่านคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นยังไง?
8 พระเยซูคิดถึงความรู้สึกของคนอื่น และท่านก็แสดงคุณลักษณะนี้ออกมาตอนที่ช่วยพวกเขาด้วย ขอให้นึกถึงผู้ชายคนหนึ่งที่หูหนวกและพูดไม่ค่อยได้ ตอนที่มีคนพาเขามาหาพระเยซู ท่านเห็นว่าผู้ชายคนนี้รู้สึกอาย พระเยซูเลยทำบางอย่างที่ไม่เคยทำตอนที่รักษาคนอื่นคือ “พาเขาแยกออกมาจากฝูงชน” เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตา แล้วท่านก็รักษาเขา—มาระโก 7:31-35
9 อีกเหตุการณ์หนึ่งที่พระเยซูคิดถึงความรู้สึกของคนอื่น คือ ตอนที่มีคนพาผู้ชายตาบอดมาหาพระเยซูและขอให้ท่านรักษาเขา พระเยซู “จูงผู้ชายตาบอดออกไปนอกหมู่บ้าน” แล้วท่านก็ค่อย ๆ รักษาเขาเป็นขั้น ๆ การทำอย่างนี้อาจช่วยให้สมองและตาของผู้ชายคนนี้ค่อย ๆ ปรับกับแสงสว่างและสิ่งต่าง ๆ รอบตัวที่กำลังจะเห็น (มาระโก 8:22-26) พระเยซูคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นจริง ๆ!
10. เราจะแสดงว่าคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นได้ยังไงบ้าง?
10 คนที่ติดตามพระเยซูจำเป็นต้องคิดถึงความรู้สึกของคนอื่น ต้องระวังคำพูดของเรา จำไว้ว่าการพูดไม่คิดอาจทำให้คนอื่นรู้สึกเจ็บใจ (สุภาษิต 12:18; 18:21) เนื่องจากคริสเตียนคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นเสมอ ดังนั้น ไม่ควรมีใครใช้คำพูดที่รุนแรง ดูถูกเหยียดหยาม และประชดประชัน (เอเฟซัส 4:31) ผู้ดูแล คุณจะแสดงว่าคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นได้ยังไง? ตอนที่ให้คำแนะนำ ขอให้คุณพูดอย่างนุ่มนวลและกรุณา ไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกเสียหน้า (กาลาเทีย 6:1) ส่วนพ่อแม่ คุณจะคิดถึงความรู้สึกของลูกได้ยังไง? ตอนที่อบรมสั่งสอนลูก ขอให้คุณพยายามใช้วิธีที่จะไม่ทำให้ลูกขายหน้าโดยไม่จำเป็น—โคโลสี 3:21
ริเริ่มช่วยเหลือคนอื่น
11, 12. เรื่องราวอะไรในคัมภีร์ไบเบิลที่แสดงว่า พระเยซูไม่ได้รอให้ใครมาขอความช่วยเหลือก่อนแล้วท่านถึงจะแสดงความเมตตาสงสาร?
11 พระเยซูไม่ได้รอให้ใครมาขอความช่วยเหลือก่อน แล้วท่านถึงจะช่วย ท่านแสดงความเมตตาสงสารคนอื่นก่อนเสมอ ที่จริง ความเมตตาสงสารไม่ใช่คุณลักษณะที่ทำให้คนเราอยู่เฉย ๆ แต่เป็นคุณลักษณะที่กระตุ้นให้ลงมือทำ ดังนั้น ไม่น่าแปลกใจ ความเมตตาสงสารได้กระตุ้นให้พระเยซูริเริ่มช่วยเหลือคนอื่น ตัวอย่างเช่น ตอนที่มีผู้คนมากมายมาอยู่กับท่าน 3 วันและกำลังจะไปโดยไม่มีอาหารกิน ตอนนั้นไม่มีใครต้องมาบอกพระเยซูว่าประชาชนหิวหรือแนะนำให้ท่านทำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ เรื่องราวที่บันทึกไว้บอกว่า “พระเยซูเรียกสาวกของท่านเข้ามาหาแล้วพูดว่า ‘สงสารคนพวกนี้จริง ๆ เพราะพวกเขาอยู่กับผมมา 3 วันแล้วและไม่มีอะไรจะกิน ผมไม่อยากให้พวกเขาไปทั้งที่ยังหิวแบบนี้ พวกเขาอาจหมดแรงกลางทางก็ได้’” ต่อจากนั้น พระเยซูก็ทำการอัศจรรย์เพื่อเลี้ยงอาหารทุกคน—มัทธิว 15:32-38
12 ให้เรามาดูอีกเรื่องหนึ่งด้วยกัน ในปี ค.ศ. 31 ตอนที่พระเยซูอยู่ใกล้เมืองนาอิน ท่านบังเอิญเห็นเหตุการณ์หนึ่งที่น่าเศร้า มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังหามศพออกจากเมือง พวกเขาอาจกำลังไปอุโมงค์ฝังศพบนเนินเขาที่อยู่ไม่ไกลเพื่อฝังศพ “ลูกชายคนเดียวของ . . . แม่ม่าย” คุณนึกภาพออกไหมว่าแม่ม่ายคนนี้จะเจ็บปวดใจมากขนาดไหน? เธอกำลังจะฝังศพลูกชายคนเดียวโดยไม่มีสามีคอยปลอบใจและอยู่เคียงข้าง ถึงจะมีหลายคนอยู่ในกลุ่มที่จะไปฝังศพ แต่พระเยซูก็ “เห็นแม่ม่าย” ที่ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว พระเยซูรู้สึกสะเทือนใจมาก ท่าน “สงสาร” แม่ม่ายคนนี้ พระเยซูไม่ได้รอให้ใครมาบอกว่าต้องช่วยเธอ ท่านเป็นฝ่ายเข้าไปช่วยเหลือเธอ ความเมตตาสงสารกระตุ้นให้ท่านทำแบบนี้ พระเยซู “เข้าไปใกล้และแตะแคร่นั้น” แล้วปลุกลูกชายของแม่ม่ายให้กลับมามีชีวิตอีก หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น? พระเยซูไม่ได้ขอให้หนุ่มน้อยคนนี้ร่วมเดินทางไปกับท่านพร้อมกับคนอื่น ๆ แต่ท่าน “มอบเขาให้แม่” เพื่อครอบครัวจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง และเพื่อแม่ม่ายจะมีคนดูแล—ลูกา 7:11-15
เป็นฝ่ายริเริ่มช่วยคนที่ต้องการความช่วยเหลือ
13. เราจะเลียนแบบพระเยซูในการเป็นฝ่ายริเริ่มช่วยเหลือคนอื่นอย่างเหมาะสมตามสภาพการณ์ของเราได้ยังไง?
13 เราจะติดตามตัวอย่างของพระเยซูได้ยังไง? ถึงเราจะเลี้ยงอาหารคนอื่นอย่างอัศจรรย์ไม่ได้และปลุกคนตายให้กลับมามีชีวิตไม่ได้ แต่เราเลียนแบบพระเยซูในเรื่องการเป็นฝ่ายริเริ่มช่วยคนที่ต้องการความช่วยเหลือได้ พี่น้องของเราอาจมีปัญหาเรื่องเงินอย่างหนักหรือตกงาน (1 ยอห์น 3:17) บ้านของแม่ม่ายคนหนึ่งอาจจำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซมทันที (ยากอบ 1:27) เราอาจรู้จักครอบครัวที่กำลังเศร้าเสียใจเนื่องจากสูญเสียคนที่รัก ซึ่งพวกเขาอาจอยากได้รับการปลอบโยนหรือความช่วยเหลืออื่น ๆ (1 เธสะโลนิกา 5:11) ถ้าเรารู้ว่ามีใครที่ต้องการความช่วยเหลือ เราไม่ต้องรอให้เขามาบอก แต่เราเข้าไปเสนอความช่วยเหลือได้ (สุภาษิต 3:27) ความเมตตาสงสารจะกระตุ้นเราให้เสนอความช่วยเหลืออย่างเหมาะสมตามสภาพการณ์ของเรา อย่าลืมว่าการแสดงน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือคำพูดปลอบโยนที่ออกมาจากใจจริงไม่กี่คำ ก็เป็นการแสดงความเมตตาสงสารที่มีพลังมาก—โคโลสี 3:12
ความเมตตาและสงสารกระตุ้นให้ท่านประกาศ
14. ทำไมพระเยซูให้งานประกาศเป็นงานที่สำคัญที่สุด?
14 ตอน 2 ของหนังสือนี้ เราได้เห็นว่าพระเยซูเป็นตัวอย่างที่โดดเด่นในเรื่องการประกาศข่าวดี ท่านบอกว่า “ผมต้องประกาศข่าวดีเรื่องรัฐบาลของพระเจ้าที่เมืองอื่นด้วย เพราะพระเจ้าส่งผมมาเพื่อทำงานนี้” (ลูกา 4:43) ทำไมท่านถึงให้งานประกาศเป็นงานสำคัญที่สุด? หลัก ๆ แล้วเป็นเพราะความรักที่ท่านมีต่อพระเจ้า แต่พระเยซูยังมีแรงกระตุ้นอีกอย่างหนึ่งด้วยนั่นคือ ความเมตตาและสงสาร ความรู้สึกนี้กระตุ้นให้ท่านอยากช่วยผู้คนให้มารู้จักและได้รับความรู้ที่ถูกต้องเรื่องพระเจ้า ตอนนี้ให้เรามาดู 2 เหตุการณ์ด้วยกันว่าพระเยซูมองผู้คนที่ท่านประกาศให้ฟังยังไง ซึ่งนี่จะช่วยให้เราตรวจดูแรงกระตุ้นของตัวเองตอนที่ประกาศข่าวดี
15, 16. ขอคุณเล่าสองเหตุการณ์ที่แสดงให้เห็นว่าพระเยซูรู้สึกยังไงกับผู้คนที่ท่านประกาศ?
15 ในปี ค.ศ. 31 หลังจากพระเยซูทุ่มเททำงานรับใช้ได้ประมาณ 2 ปี ท่านก็ทำมากขึ้นอีกโดยเริ่ม “เดินทางไปทั่วทุกเมืองและทุกหมู่บ้าน” ในกาลิลี สิ่งที่ท่านเห็นทำให้สะเทือนใจมาก อัครสาวกมัทธิวบอกว่า “เมื่อเห็นผู้คนมากมาย พระเยซูรู้สึกสงสารเพราะพวกเขาถูกขูดรีดและถูกทอดทิ้งเหมือนแกะที่ไม่มีคนเลี้ยง” (มัทธิว 9:35, 36) พระเยซูสงสารคนธรรมดา ๆ ท่านรู้ว่าพวกเขาอยากสนิทกับพระเจ้าแต่ทำไม่ได้ ท่านรู้ว่าพวกผู้นำศาสนาที่ควรจะช่วยประชาชนให้ใกล้ชิดพระเจ้า กลับไม่ได้สอนพวกเขาเรื่องพระเจ้าอย่างถูกต้องและถึงกับปฏิบัติกับพวกเขาอย่างเลวร้าย ความเมตตาสงสารกระตุ้นพระเยซูให้ประกาศข่าวสารที่ให้ความหวังกับผู้คน ไม่มีอะไรจะสำคัญสำหรับพวกเขามากไปกว่าข่าวดีเรื่องรัฐบาลของพระเจ้า
16 หลายเดือนต่อมาในช่วงใกล้เทศกาลปัสกาปี ค.ศ. 32 ได้เกิดเหตุการณ์คล้าย ๆ กัน ตอนนั้นพระเยซูกับอัครสาวกลงเรือข้ามทะเลสาบกาลิลีไปหาที่สงบเพื่อจะพักผ่อน แต่ผู้คนได้วิ่งไปตามชายฝั่งเพื่อดักรอพระเยซูที่อีกฝั่งหนึ่ง พอพระเยซูเห็นแบบนั้นท่านทำยังไง? “เมื่อพระเยซูขึ้นจากเรือ ท่านเห็นผู้คนมากมายมารออยู่ก็รู้สึกสงสาร เพราะพวกเขาเป็นเหมือนแกะที่ไม่มีคนเลี้ยง พระเยซูจึงสอนพวกเขาหลายเรื่อง” (มาระโก 6:31-34) นี่เป็นอีกครั้งที่พระเยซู “รู้สึกสงสาร” ผู้คนเพราะท่านเห็นว่าพวกเขาจำเป็นต้องรู้จักพระเจ้ามากขนาดไหน พวกเขาเป็นเหมือน “แกะที่ไม่มีคนเลี้ยง” ที่ไม่ได้รับการสอนเรื่องพระยะโฮวาและต้องดูแลความเชื่อด้วยตัวเอง สิ่งที่กระตุ้นให้พระเยซูประกาศ ไม่ใช่แค่เพราะทำตามหน้าที่แต่เป็นเพราะท่านเมตตาและสงสารผู้คน
ประกาศด้วยความสงสาร
17, 18. (ก) อะไรกระตุ้นเราให้ประกาศข่าวดี? (ข) เราจะปลูกฝังความเมตตาสงสารต่อคนอื่นได้ยังไง?
17 เราที่เป็นสาวกของพระเยซู แรงกระตุ้นที่ทำให้เรามีส่วนร่วมในงานรับใช้คืออะไร? ในบท 9 ของหนังสือนี้ เราได้เห็นว่า เรามีงานมอบหมาย มีหน้าที่ที่จะประกาศและสอนคนให้เป็นสาวก (มัทธิว 28:19, 20; 1 โครินธ์ 9:16) แต่สิ่งที่กระตุ้นให้เราทำงานนี้ไม่ควรเป็นแค่การทำตามหน้าที่ แต่เป็นเพราะเรารักพระยะโฮวา ซึ่งนี่สำคัญที่สุด เราเลยอยากประกาศข่าวดีเรื่องรัฐบาลของพระองค์ นอกจากนั้นเรายังประกาศเพราะเราสงสารคนอื่นด้วย (มาระโก 12:28-31) แล้วเราจะปลูกฝังความเมตตาสงสารต่อคนอื่นได้ยังไง?
18 เราต้องมองผู้คนเหมือนพระเยซู นั่นคือมองว่าพวกเขา “ถูกขูดรีดและถูกทอดทิ้งเหมือนแกะที่ไม่มีคนเลี้ยง” ขอให้นึกภาพว่าคุณเจอลูกแกะตัวหนึ่งที่หลงทาง ถ้าไม่มีคนเลี้ยงพามันไปที่ทุ่งหญ้าและแหล่งน้ำ แกะที่น่าสงสารตัวนี้ก็จะหิวโหยและกระหายน้ำ คุณสงสารแกะตัวนี้ไหม? ถ้าคุณรู้สึกอย่างนี้ คุณคงอยากพยายามสุดความสามารถเพื่อจะหาน้ำและหญ้ามาให้มันใช่ไหม? ลูกแกะตัวนี้ก็เหมือนกับหลายคนที่ยังไม่รู้จักข่าวดี ผู้นำศาสนาของพวกเขาไม่ได้สอนความจริงเรื่องพระเจ้า พวกเขาเลยไม่มีความหวังเรื่องอนาคต แต่เรามีสิ่งจำเป็นที่เขาต้องได้รับ เรามีอาหารที่เสริมความเชื่อและน้ำที่ทำให้สดชื่น ซึ่งก็คือความจริงในคัมภีร์ไบเบิล (อิสยาห์ 55:1, 2) เมื่อเรารู้ว่าพวกเขาจำเป็นต้องรู้จักพระเจ้ามากแค่ไหน เราก็รู้สึกสงสารพวกเขา และเหมือนที่พระเยซูสงสารผู้คน เราอยากพยายามเต็มที่เพื่อบอกให้พวกเขารู้เกี่ยวกับสิ่งดีต่าง ๆ ที่รัฐบาลของพระเจ้าจะทำให้เกิดขึ้น
19. เราจะช่วยกระตุ้นนักศึกษาคัมภีร์ไบเบิลที่มีคุณสมบัติให้มีส่วนร่วมในงานประกาศกับเราได้ยังไง?
19 เราจะช่วยคนอื่นให้ทำตามตัวอย่างของพระเยซูได้ยังไง? สมมุติว่าเราอยากช่วยกระตุ้นนักศึกษาคัมภีร์ไบเบิลที่มีคุณสมบัติให้เริ่มออกประกาศกับเรา หรืออยากช่วยคนที่เลิกประกาศให้กลับมาประกาศอีกครั้ง เราจะช่วยพวกเขาได้ยังไง? เราต้องช่วยพวกเขาให้คิดว่าจำเป็นมากขนาดไหนที่ผู้คนต้องรู้จักพระเจ้า ขอให้นึกถึงตัวอย่างของพระเยซู ตอนแรกท่าน “รู้สึกสงสาร” ผู้คน จากนั้นท่านก็สอนพวกเขา (มาระโก 6:34) ดังนั้น ถ้าเราช่วยนักศึกษาหรือคนที่เลิกประกาศให้ปลูกฝังความรู้สึกสงสาร เขาก็จะถูกกระตุ้นให้เป็นเหมือนพระเยซูและบอกข่าวดีกับคนอื่น ๆ เราอาจถามพวกเขาว่า “พอคุณตอบรับข่าวสารเรื่องรัฐบาลของพระเจ้า ชีวิตคุณเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นยังไง? แล้วคนที่ยังไม่เคยได้ยินข่าวสารนี้ล่ะ เขาจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ด้วยไหม? คุณจะทำยังไงเพื่อช่วยพวกเขา?” แน่นอน แรงกระตุ้นที่มีพลังมากที่สุดเพื่อจะทำงานประกาศคือ ความรักที่มีต่อพระเจ้าและความต้องการที่จะรับใช้พระองค์
20. (ก) การเป็นสาวกของพระเยซูเกี่ยวข้องกับอะไรบ้าง? (ข) เราจะคุยเรื่องอะไรในบทถัดไป?
20 เพื่อจะเป็นสาวกของพระเยซู เราต้องไม่ใช่แค่บอกคนอื่นเกี่ยวกับคำสอนของท่าน หรือทำดีกับคนอื่นเหมือนที่พระเยซูทำ แต่เราต้องปลูกฝัง “ความคิด” แบบเดียวกับท่าน (ฟีลิปปี 2:5) เรารู้สึกขอบคุณจริง ๆ ที่คัมภีร์ไบเบิลบอกให้เรารู้ถึงความคิดและความรู้สึกที่อยู่เบื้องหลังคำพูดและการกระทำของพระเยซู ถ้าเราพยายามมี “จิตใจอย่างพระคริสต์” เราก็จะปลูกฝังการคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นและความเมตตาสงสารได้ดีขึ้น และทำกับคนอื่นเหมือนที่พระเยซูทำกับผู้คน (1 โครินธ์ 2:16) ในบทถัดไป เราจะดูว่าพระเยซูแสดงความรักต่อสาวกของท่านยังไงบ้าง
a คำภาษากรีกที่แปลว่า “รู้สึกสงสาร” ถือเป็นคำหนึ่งซึ่งเน้นหนักมากที่สุดในภาษากรีกสำหรับความเมตตาสงสาร แหล่งอ้างอิงหนึ่งบอกว่าคำนี้ “ไม่ได้แค่หมายถึงความรู้สึกเจ็บปวดที่เห็นคนอื่นมีความทุกข์ แต่ยังแสดงถึงความต้องการมาก ๆ ที่อยากจะช่วยเอาความทุกข์นั้นออกไปและอยากช่วยให้คนนั้นรู้สึกดีขึ้น”
b คำกริยาภาษากรีกที่แปลว่า “เห็นอกเห็นใจ” มีความหมายตามตัวอักษรว่า “ทนทุกข์ด้วยกัน”