เมื่อ​ปล่อย​อัครสาวก​แปด​คน​ไว้—บาง​ที​ใกล้​ทาง​เข้า​สวน—พระองค์​ทรง​สั่ง​พวก​เขา​ว่า “จง​นั่ง​อยู่​ที่​นี่​ขณะ​เมื่อ​เรา​จะ​ไป​อธิษฐาน​ที่​โน่น.” ครั้น​แล้ว​พระองค์​ทรง​พา​อัครสาวก​อีก​สาม​คน—เปโตร, ยาโกโบ, และ​โยฮัน—ดำเนิน​ต่อ​ไป​ใน​สวน. พระ​เยซู​ทรง​เศร้า​ใจ​และ​เป็น​ทุกข์​ยิ่ง​นัก. พระองค์​ตรัส​แก่​พวก​เขา​ว่า “จิตใจ​ของ​เรา​เป็น​ทุกข์​เพียง​จะ​ตาย. จง​เฝ้า​อยู่​กับ​เรา​ที่​นี่​เถิด.”

เปล่า​เลย​ที​เดียว! พระ​เยซู​ใช่​ว่า​วิงวอน​ขอ​เพื่อ​ให้​พ้น​จาก​ความ​ตาย​ไม่. แม้​แต่​ความ​คิด​ใน​เรื่อง​การ​หลีก​เลี่ยง​ความ​ตาย​เป็น​พลี​กรรม ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เปโตร​เคย​ทูล​แนะ​ให้​นั้น​ก็​เป็น​เรื่อง​ที่​น่า​รังเกียจ​สำหรับ​พระองค์. ถ้า​จะ​พูด​ให้​ถูก​แล้ว พระองค์​ทรง​ปวด​ร้าว​พระทัย​เพราะ​พระองค์​เกรง​ว่า​วิธี​ที่​พระองค์​จะ​สิ้น​พระ​ชนม์​ใน​ไม่​ช้า—ใน​ฐานะ​อาชญากร​ผู้​น่า​รังเกียจ—จะ​นำ​คำ​ติเตียน​มา​สู่​พระ​นาม​ของ​พระ​บิดา. บัด​นี้​พระองค์​ทรง​สำนึก​ว่า​ใน​ไม่​กี่​ชั่วโมง พระองค์​จะ​ถูก​ตอก​บน​หลัก​ใน​ฐานะ​เป็น​บุคคล​เลว​ร้าย​ที่​สุด—ผู้​หมิ่น​ประมาท​พระเจ้า. นี้​แหละ​เป็น​สิ่ง​ที่​ทำ​ให้​พระองค์​เป็น​ทุกข์​ยิ่ง​นัก.