ห้องสมุดออนไลน์ของวอชเทาเวอร์

คำถามจากผู้อ่าน

หอสังเกตการณ์ 1990 | มีนาคม 15
- คำถามจากผู้อ่าน
  
  ▪ เราควรสรุปจากมัดธาย 7:13, 14 และลูกา 13:24 ว่า แม้ในคราวการเป็นขึ้นจากตายคนส่วนใหญ่ก็ยังจะปฏิเสธการนมัสการแท้ อย่างนั้นไหม?
  
  เปล่าเลย ข้อคัมภีร์เหล่านี้ไม่ได้สนับสนุนการสรุปเช่นนั้น. ถ้าจะพูดให้ถูก ข้อเหล่านี้กล่าวโดยเฉพาะถึงการได้รับชีวิตในราชอาณาจักรฝ่ายสวรรค์.

คำถามจากผู้อ่าน

หอสังเกตการณ์ 1990 | มีนาคม 15
- ความหมายของลูกา 13:24 ก็เป็นในทำนองคล้าย ๆ กัน ดังที่แสดงให้เห็นในท้องเรื่อง. พระเยซูได้ทรงให้อุทาหรณ์สองเรื่องเกี่ยวกับ “ราชอาณาจักรของพระเจ้า.” ต่อมามีผู้ถามพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า คนที่รอดนั้นน้อยหรือ?” พระเยซูตรัสตอบว่า “ท่านทั้งหลายจงเร่งรีบเข้าไปทางประตูคับแคบ เพราะเราบอกท่านทั้งหลายว่า คนเป็นอันมากจะพยายามเข้าไปแต่จะเข้าไม่ได้.” “คนเป็นอันมาก” หมายถึงผู้ที่ขอเข้าไปหลังจากประตูได้ปิดและลั่นดาลแล้ว. คนพวกนั้นคือ “คนประพฤติชั่ว” ซึ่งไม่มีคุณสมบัติจะอยู่ร่วมกับ “อับราฮาม ยิศฮาค ยาโคบและบรรดาผู้พยากรณ์ในแผ่นดินของพระเจ้า.” “คนเป็นอันมาก” เหล่านั้นเคยคิดว่าเขาจะได้เป็นพวกแรก “ในแผ่นดินของพระเจ้า” แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาจะเป็นพวกสุดท้ายซึ่งหมายความชัดเจนว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้าอยู่ข้างในเลย.—ลูกา 13:18-30.
  
  บริบทแสดงว่าพระเยซูตรัสเรื่องการเข้าสู่ราชอาณาจักรฝ่ายสวรรค์ของพระเจ้า. ผู้นำศาสนาชาวยิวสมัยนั้นได้พออกพอใจกับตำแหน่งอันมีสิทธิพิเศษและมีพระวจนะของพระเจ้ามาเป็นเวลานาน. พวกเขาคิดว่าเขาร่ำรวยฝ่ายวิญญาณและเป็นผู้ชอบธรรมในสายพระเนตรพระเจ้า ต่างจากสามัญชนซึ่งพวกเขาถือว่าอยู่ในฐานะต่ำต้อย. (โยฮัน 9:24-34) แต่พระเยซูตรัสว่าพวกคนเก็บภาษีและผู้หญิงโสเภณีซึ่งตอบรับข่าวสารของพระองค์และกลับใจจะได้รับความพอพระทัยจากพระเจ้า.—เปรียบเทียบมัดธาย 21:23-32; ลูกา 16:14-31.
  
  คนทั่วไปซึ่งได้มาเป็นสาวกของพระเยซูต่างก็ได้อยู่ในพวกที่จะถูกรับรองเป็นบุตรฝ่ายวิญญาณในคราวการทรงเรียกฝ่ายสวรรค์ได้เปิดออกเมื่อวันเพ็นเตคอสเตปีสากลศักราช 33. (เฮ็บราย 10:19, 20) แม้มีฝูงชนจำนวนมากมายได้ฟังพระเยซู แต่คนที่ยอมรับพระองค์และต่อมาได้รับความหวังฝ่ายสวรรค์ก็มีน้อย. แต่ฝูงแกะเล็กน้อยแห่งบุคคลกำเนิดโดยพระวิญญาณที่ได้รับบำเหน็จนั้นอาจเปรียบได้กับยาโคบที่เอนกายลงที่โต๊ะในสวรรค์ร่วมกับพระยะโฮวา (อับราฮามผู้ยิ่งใหญ่) และพระบุตร (ซึ่งยิศฮาคเป็นภาพเล็งถึง). เป็นที่แน่นอน นั่นคือเหตุผลที่จะบากบั่นพยายามอย่างแข็งขัน แต่คนส่วนใหญ่ที่ฟังพระเยซูตรัสไม่ได้ทำเช่นนั้น.
  
  ดังนั้น เราจึงเห็นได้จากบริบทในทั้งสองตัวอย่างว่า คำตรัสของพระเยซู (เกี่ยวกับคนจำนวนน้อยที่อยู่บนทางแคบที่นำไปสู่ชีวิตและที่ได้รับการช่วยให้รอด) ได้กล่าวถึงความสำคัญที่จะได้รับความพอพระทัยจากพระเจ้าในเวลาที่พระองค์ทรงเสนอความหวังเกี่ยวด้วยชีวิตฝ่ายสวรรค์. ผู้คนที่ได้ฟังข่าวสารแห่งความจริงและได้เรียนรู้ว่าข้อเรียกร้องคืออะไรนั้นมีค่อนข้างน้อยที่ได้ตอบรับและพิสูจน์ตัวซื่อสัตย์.—มัดธาย 22:14; 24:13; โยฮัน 6:60-66.