ห้องสมุดออนไลน์ของวอชเทาเวอร์

‘จงมีความรักระหว่างพวกเจ้าเอง’

หอสังเกตการณ์ 2003 | กุมภาพันธ์ 1
- 5, 6. (ก) พระเยซูเล่าอุทาหรณ์สั้น ๆ อะไรสองเรื่อง? (ข) อุทาหรณ์เหล่านี้เปิดเผยอะไรเกี่ยวกับพระยะโฮวา?
  
  ⁵ เพื่อจะสอนผู้ฟังของพระองค์เกี่ยวกับทัศนะของพระยะโฮวาต่อคนที่หลงหายไป พระเยซูทรงเล่าอุทาหรณ์สั้น ๆ สองเรื่อง. เรื่องแรกเกี่ยวกับผู้เลี้ยงแกะคนหนึ่ง. พระเยซูตรัสว่า “ในพวกท่านมีคนใดที่มีแกะร้อยตัว, และตัวหนึ่งหายไป, จะไม่ละเก้าสิบเก้าตัวนั้นไว้ในป่า, และไปเที่ยวหาตัวที่หายไปนั้นจนกว่าจะได้พบหรือ เมื่อพบแล้วเขาก็ยกขึ้นใส่บ่าแบกมาด้วยความยินดี. เมื่อมาถึงบ้านแล้วจึงเชิญพวกมิตรสหายและเพื่อนบ้านให้มาพร้อมกันพูดกับเขาว่า, ‘จงยินดีกับข้าพเจ้า, เพราะข้าพเจ้าได้พบแกะของข้าพเจ้าที่หายไปนั้น.’ เราบอกท่านทั้งหลายว่า, เช่นนั้นแหละ, จะมีความยินดีในสวรรค์เพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจเสียใหม่, มากกว่าคนชอบธรรมเก้าสิบเก้าคนที่ไม่ต้องการกลับใจเสียใหม่.”—ลูกา 15:4-7.

‘จงมีความรักระหว่างพวกเจ้าเอง’

หอสังเกตการณ์ 2003 | กุมภาพันธ์ 1
- หายไปแต่ถือว่ามีค่ามาก
  
  8. (ก) ผู้เลี้ยงแกะและหญิงนั้นแสดงปฏิกิริยาเช่นไรต่อสิ่งที่หายไป? (ข) ปฏิกิริยาของผู้เป็นเจ้าของบอกให้รู้ว่าพวกเขามีทัศนะเช่นไรต่อสิ่งที่หายไปนั้น?
  
  ⁸ ในอุทาหรณ์ทั้งสองเรื่องมีสิ่งที่หายไป แต่ขอสังเกตปฏิกิริยาของผู้เป็นเจ้าของ. ผู้เลี้ยงแกะไม่ได้บอกว่า ‘แกะตัวเดียวจะสำคัญอะไร ในเมื่อยังมีแกะอีก 99 ตัว? ฉันก็อยู่ได้โดยไม่ต้องมีแกะตัวนั้น.’ หญิงในอุทาหรณ์ไม่ได้กล่าวว่า ‘จะไปคิดอะไรมากกับแค่เหรียญเดียว? ฉันพอใจที่ยังมีอีกเก้าเหรียญ.’ แทนที่จะเป็นอย่างนั้น ผู้เลี้ยงแกะตามหาแกะที่หายไปราวกับว่าเขามีอยู่แค่ตัวเดียว. และความรู้สึกที่หญิงนั้นมีต่อเหรียญที่หายไปเหมือนกับเธอไม่มีเหรียญอื่นใดอีก. ในทั้งสองกรณี สิ่งที่หายไปยังคงมีค่ามากในความคิดของผู้เป็นเจ้าของ. นั่นแสดงถึงอะไร?
  
  9. ความห่วงใยของผู้เลี้ยงแกะและหญิงนั้นเป็นภาพแสดงถึงอะไร?
  
  ⁹ สังเกตข้อสรุปของพระเยซูในทั้งสองกรณี: “เช่นนั้นแหละ, จะมีความยินดีในสวรรค์เพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจเสียใหม่” และ “เช่นนั้นแหละ, เราบอกท่านทั้งหลายว่า, จะมีความยินดีในพวกทูตของพระเจ้าเพราะคนบาปคนเดียวที่กลับใจเสียใหม่.” ดังนั้น ความห่วงใยของผู้เลี้ยงแกะและหญิงนั้นจึงสะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกของพระยะโฮวาและพวกทูตสวรรค์ในระดับหนึ่ง. เช่นเดียวกับที่สิ่งที่หายไปยังคงมีค่ามากในสายตาของผู้เลี้ยงแกะและหญิงนั้น ผู้ที่ลอยห่างไปและขาดการติดต่อกับประชาชนของพระเจ้าก็ยังคงมีค่ามากในสายพระเนตรของพระยะโฮวา. (ยิระมะยา 31:3) คนเหล่านั้นอาจอ่อนแอฝ่ายวิญญาณ แต่ก็อาจจะไม่ใช่คนที่แข็งข้อขัดขืนเสมอไปทุกราย. แม้อยู่ในสภาพอ่อนแอ พวกเขาอาจยังคงรักษาข้อเรียกร้องบางอย่างของพระยะโฮวา. (บทเพลงสรรเสริญ 119:176; กิจการ 15:29) ดังนั้น เหมือนที่เป็นมาในอดีต พระยะโฮวาไม่รีบด่วนในการ “กำจัดเขาจากคลองพระเนตรของพระองค์.”—2 กษัตริย์ 13:23.
  
  10, 11. (ก) เราปรารถนาจะมองคนเหล่านั้นที่ลอยห่างไปจากประชาคมด้วยความรู้สึกเช่นไร? (ข) ตามอุทาหรณ์ทั้งสองของพระเยซู เราจะแสดงความห่วงใยต่อพวกเขาได้อย่างไร?
  
  ¹⁰ เหมือนกับพระยะโฮวาและพระเยซู เราห่วงใยอย่างยิ่งต่อคนที่อ่อนแอและขาดการติดต่อกับประชาคมคริสเตียนเช่นกัน. (ยะเอศเคล 34:16; ลูกา 19:10) เราถือว่าคนที่อ่อนแอฝ่ายวิญญาณเป็นเหมือนแกะที่หายไป ไม่ใช่ผู้ที่จะช่วยอะไรไม่ได้อีกแล้ว. เราไม่หาเหตุผลว่า ‘จะไปห่วงคนที่อ่อนแอเช่นนั้นทำไมกัน? ประชาคมก็ดำเนินต่อไปได้โดยไม่ต้องมีเขา.’ แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เรามีทัศนะต่อคนที่ลอยห่างไปซึ่งต้องการกลับมานั้นเหมือนกับที่พระยะโฮวาทรงมองพวกเขา คือมองว่ามีค่ามาก.

‘จงมีความรักระหว่างพวกเจ้าเอง’

หอสังเกตการณ์ 2003 | กุมภาพันธ์ 1
- เป็นฝ่ายริเริ่ม
  
  12. ถ้อยคำที่ว่า “ไปเที่ยวหาตัวที่หายไปนั้น” บอกอะไรเราเกี่ยวกับเจตคติของผู้เลี้ยงแกะ?
  
  ¹² ในอุทาหรณ์เรื่องแรกนั้น พระเยซูเล่าว่าผู้เลี้ยงแกะจะ “ไปเที่ยวหาตัวที่หายไปนั้น.” ผู้เลี้ยงแกะเป็นฝ่ายริเริ่มและพยายามเสาะหาแกะตัวที่หายไปอย่างถี่ถ้วน. ความยากลำบาก, อันตราย, และระยะทางไม่อาจขัดขวางเขาไว้. ตรงกันข้าม ผู้เลี้ยงแกะเที่ยวหา “จนกว่าจะได้พบ.”—ลูกา 15:4.
  
  13. เหล่าผู้ซื่อสัตย์ในสมัยโบราณตอบสนองอย่างไรต่อความจำเป็นของคนที่อ่อนแอ และเราจะเลียนแบบตัวอย่างเหล่านั้นในพระคัมภีร์โดยวิธีใด?
  
  ¹³ คล้ายกัน บ่อยครั้งการช่วยเหลือผู้ที่จำเป็นต้องได้รับการหนุนใจต้องให้คนที่เข้มแข็งกว่าเป็นฝ่ายริเริ่ม. เหล่าผู้ซื่อสัตย์สมัยโบราณเข้าใจข้อนี้ดี. ยกตัวอย่าง เมื่อโยนาธาน ราชบุตรของกษัตริย์ซาอูล สังเกตว่าดาวิด สหายสนิทของท่าน ต้องการการหนุนใจ โยนาธาน “ได้ลุกขึ้นไปหาดาวิดที่โฮเรช และสนับสนุนมือของเธอให้เข้มแข็งขึ้นในพระเจ้า.” (1 ซามูเอล 23:15, 16, ฉบับแปลใหม่) หลายศตวรรษต่อมา เมื่อผู้สำเร็จราชการนะเฮมยาเห็นพี่น้องชาวยิวของท่านบางคนท้อแท้ใจ ท่านก็เช่นกัน “ยืนขึ้นทันที” และกล่าวหนุนใจพวกเขาให้ “นึกถึงพระยะโฮวา.” (นะเฮมยา 4:14, ล.ม.) พวกเราในทุกวันนี้ก็เช่นกัน ปรารถนาที่จะ “ลุกขึ้น”—เป็นฝ่ายริเริ่ม—เสริมกำลังคนที่อ่อนแอ. แต่ใครในประชาคมควรทำหน้าที่นี้?
  
  14. ใครในประชาคมคริสเตียนควรให้ความช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอ?
  
  ¹⁴ คริสเตียนผู้ปกครองมีหน้าที่รับผิดชอบเป็นพิเศษในการ “เสริมกำลังมือที่อ่อนแอ และทำหัวเข่าที่สั่นให้มั่นคง” และ “กล่าวแก่คนเหล่านั้นที่มีหัวใจกังวลดังนี้: ‘จงเข้มแข็ง. อย่ากลัวเลย.’” (ยะซายา 35:3, 4, ล.ม.; 1 เปโตร 5:1, 2) อย่างไรก็ตาม โปรดสังเกตว่าคำเตือนของเปาโลที่ให้ “พูดปลอบโยนจิตวิญญาณที่หดหู่ใจ เกื้อหนุนคนที่อ่อนแอ” ไม่ได้ให้ไว้กับผู้ปกครองเท่านั้น. แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เปาโลเขียนถึง “ประชาคมชาวเธซะโลนิเก” โดยรวม. (1 เธซะโลนิเก 1:1; 5:14, ล.ม.) ดังนั้น การให้ความช่วยเหลือคนที่อ่อนแอจึงเป็นหน้าที่ของคริสเตียนทุกคน. เช่นเดียวกับผู้เลี้ยงแกะในอุทาหรณ์ คริสเตียนแต่ละคนควรปรารถนาที่จะ “ไปเที่ยวหาตัวที่หายไปนั้น.” แน่นอน จะทำอย่างนี้ได้อย่างบังเกิดผลมากที่สุดถ้าร่วมมือกับผู้ปกครอง. คุณจะทำอะไรบางอย่างเพื่อช่วยคนที่อ่อนแอในประชาคมของคุณได้ไหม?