ห้องสมุดออนไลน์ของวอชเทาเวอร์

เมืองใหญ่ถูกล้างผลาญ

พระธรรมวิวรณ์—ใกล้จะถึงจุดสุดยอด!
- 23. เสียงจากสวรรค์เน้นความเร่งด่วนของการหนีออกจากบาบิโลนใหญ่อย่างไร?
  
  ²³ การหนีออกจากบาบิโลนใหญ่โดยถอนตัวออกจากการเป็นสมาชิกศาสนาต่าง ๆ ของโลกและแยกตัวโดยสิ้นเชิงนั้นเป็นเรื่องเร่งด่วนจริง ๆ ไหม? ใช่แล้ว เพราะเราจำต้องรับเอาทัศนะของพระเจ้าเกี่ยวกับสิ่งใหญ่มหึมาด้านศาสนาซึ่งมีมานานแล้วนี้ ซึ่งได้แก่บาบิโลนใหญ่. พระเจ้าตรัสอย่างตรงไปตรงมาเมื่อเรียกบาบิโลนใหญ่ว่าหญิงแพศยาคนสำคัญ. ฉะนั้น บัดนี้ เสียงจากสวรรค์แจ้งให้โยฮันรู้ต่อไปอีกเกี่ยวกับหญิงแพศยาคนนี้ว่า “เพราะบาปของเมืองนี้กองสูงจรดสวรรค์แล้ว และพระเจ้าไม่ทรงลืมการอยุติธรรมของเมืองนี้. เมืองนี้ได้ทำอย่างไรจงทำต่อเมืองนี้อย่างนั้น และจงทำต่อเมืองนี้เป็นสองเท่า คือสองเท่าของสิ่งที่เมืองนี้ได้ทำ เมืองนี้ผสมสิ่งใดใส่ไว้ในถ้วย จงผสมสิ่งนั้นใส่ให้เมืองนี้เป็นสองเท่า. เมืองนี้ทำให้ตนเองได้รับการยกย่องและดำเนินชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยไร้ยางอายมากเท่าใด จงทรมานและทำให้เมืองนี้โศกเศร้ามากเท่านั้น เพราะเมืองนี้พูดในใจอยู่เสมอว่า ‘เราเป็นราชินี ไม่ใช่หญิงม่าย เราจะไม่มีวันโศกเศร้า.’ ด้วยเหตุนี้ ภัยพิบัติของเมืองนี้จะเกิดขึ้นในวันเดียว คือความตาย ความโศกเศร้า การขาดแคลนอาหาร และเมืองนี้จะถูกเผาด้วยไฟจนสิ้นซาก เพราะพระยะโฮวาพระเจ้าผู้ทรงพิพากษาเมืองนี้เป็นผู้ทรงฤทธิ์.”—วิวรณ์ 18:5-8, ล.ม.

เมืองใหญ่ถูกล้างผลาญ

พระธรรมวิวรณ์—ใกล้จะถึงจุดสุดยอด!
- 27. มีความคล้ายคลึงกันอย่างไรระหว่างการพิพากษาบาบิโลนโบราณกับการพิพากษาบาบิโลนใหญ่?
  
  ²⁷ การล่มจมของบาบิโลนโบราณและในที่สุดก็การทำให้ร้างเปล่านั้นเป็นการสำเร็จโทษเนื่องด้วยบาปของเมืองนั้น. “เพราะว่าการพิพากษามันได้ขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์.” (ยิระมะยา 51:9, ฉบับแปลใหม่) ทำนองคล้ายกัน บาปของบาบิโลนใหญ่ได้ “กองสูงจรดสวรรค์แล้ว” จึงมาถึงขั้นที่พระยะโฮวาเองจะทรงเอาพระทัยใส่. บาบิโลนใหญ่มีความผิดฐานทำการอยุติธรรม, บูชารูปเคารพ, ผิดศีลธรรม, กดขี่, ปล้นทรัพย์, และฆาตกรรม. ที่บาบิโลนโบราณล่มจมนั้น ส่วนหนึ่งเป็นการแก้แค้นที่เมืองนั้นได้ทำต่อพระวิหารของพระยะโฮวาและผู้นมัสการแท้ของพระองค์. (ยิระมะยา 50:8, 14; 51:11, 35, 36) ความล่มจมของบาบิโลนใหญ่และการทำลายในที่สุดนั้นเป็นการแก้แค้นแบบเดียวกันต่อบาบิโลนใหญ่เนื่องจากสิ่งที่เมืองนี้ได้ทำต่อผู้นมัสการแท้มาตลอดหลายศตวรรษ. แท้จริง การทำลายเมืองนี้ในที่สุดเป็นการเริ่มต้น “วันแห่งความแก้แค้นของพระยะโฮวา.”—ยะซายา 34:8-10; 61:2; ยิระมะยา 50:28.
  
  28. พระยะโฮวาทรงใช้มาตรฐานความยุติธรรมอะไรกับบาบิโลนใหญ่ และเพราะเหตุใด?
  
  ²⁸ ภายใต้พระบัญญัติของโมเซ ถ้าชาวอิสราเอลคนใดขโมยของเพื่อนบ้านด้วยกัน เขาต้องชดใช้คืนอย่างน้อยสองเท่า. (เอ็กโซโด 22:1, 4, 7, 9) ในการทำลายที่จะเกิดขึ้นกับบาบิโลนใหญ่นั้น พระยะโฮวาจะทรงใช้มาตรฐานความยุติธรรมที่ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน. บาบิโลนใหญ่พึงต้องได้รับเป็นสองเท่าของสิ่งที่ได้ทำไป. จะไม่มีการแสดงความเมตตาเพราะบาบิโลนใหญ่ไม่เคยเมตตาเหยื่อของมันเลย. บาบิโลนใหญ่มีชีวิตอยู่ได้โดยเป็นกาฝากเกาะกินผู้คนบนแผ่นดินโลกเพื่อรักษาตัวอยู่ในความ “หรูหราฟุ่มเฟือยไร้ยางอาย.” บัดนี้ เมืองนี้จะประสบความทุกข์และความเศร้าโศก. บาบิโลนโบราณรู้สึกว่า ตนอยู่ในฐานะมั่นคงปลอดภัย โอ้อวดว่า “ข้าฯไม่ต้องนั่งเหงาอย่างหญิงม่าย, หรือข้าฯไม่ต้องจากลูก!” (ยะซายา 47:8, 9, 11) บาบิโลนใหญ่ก็รู้สึกว่าตนปลอดภัยเหมือนกัน. แต่ความพินาศตามที่พระยะโฮวา “ผู้ทรงฤทธิ์” ได้ทรงกำหนดไว้แล้วนั้นจะบังเกิดแก่เมืองนี้อย่างรวดเร็วราวกับ “ในวันเดียว”!