“Kiliseniz Nerede?”

MOZAMBİK’TE Yehova’nın Şahitlerine bu soru sık sık soruluyor. Doğrusu bu, son zamanlara kadar yanıtlanması zor bir soruydu. Bunun nedeni, Yehova’nın Şahitlerinin 1991 yılına dek bu ülkede yasal olarak resmen tanınmamış olmalarıydı. Bundan dolayı, herkes tarafından açıkça görülebilen ve kabul edilen tapınma yerlerine sahip olmak mümkün değildi.

Ancak bu durum, 19 Şubat 1994’te değişti. Sıcak güneşli bir günde o zamana kadar ilk kez, iki İbadet Salonu Tanrı’ya vakfedildi. Toplam 602 kişi, bu mükemmel toplantı yerlerinin vakfedilmesi için Mozambik kıyı şeridinin hemen hemen ortasında bulunan liman şehri Beira’ya geldi. Bu salonlar o şehirdeki üç cemaatin ihtiyacını karşılayacaktı.

Temelden binaların tamamlanmasına kadar tüm proje bir yıl iki aylık sıkı bir çalışmayla bitirildi. Komşu Zimbabve’den gelen, çoğunlukla 30 ya da daha fazla kişiden oluşan gönüllü grubu, yerli Şahitlerle omuz omuza çalıştı. Beira’da çalışma merkezi olarak kullanılan dolgun vakitli vaizlerin kaldığı evde herkes misafir edilemediği için bazıları hafta sonları ve bazı durumlarda haftalarca evin dışında kamp kurdu.

Massamba ve Munhava cemaatlerinin kullandığı İbadet Salonunun yeri Beira karayolu üstünde bulunuyor. Dolgun vakitli bir vaiz şu gözlemde bulundu: “Kalabalık bir günde iş gözle görülür bir hızla gelişmeye başlayınca yoldan geçen şoförler İbadet Salonuna bakayım derken neredeyse direksiyonda olduklarını unutup kaza yapacaklardı.” Pek çok kişi işi izlemek için durdu ve özellikle değişik ırklardan insanların tek kişiymişçesine çalışması onları etkiledi.

Proje büyük bir planlama ve organizasyon gerektiriyordu. Malzeme ve kaynak yetersizliği çeken bu bölgedeki pek çok başka projenin tersine İbadet Salonlarının işi, gereç eksikliği yüzünden hiç duraksamadı. Bir keresinde 800 torba çimentoya ihtiyaç duyuldu ve onu verebilecek tek bir yerin de çimentoyu koyacak torbası yoktu. Kardeşler Teşkilatın başkent Maputo’daki bürosuyla görüştü; hava yoluyla gönderilen torbalar, çimento fabrikasına götürüldü ve orada dolduruldu. İş kesintiye uğramadan devam etti.

Başka bir olayda, çatı iskeleti kurulurken çalışanların çelik kirişleri tükendi. Yörede çok az bulunması nedeniyle 600 kilometre uzaktan proje için çelik ithal edilmişti! Çalışanlardan biri onları izleyen bir adama doğru yaklaşıp işi tamamlamak için gereken çeliği nereden bulabileceklerini bilip bilmediğini sordu. Adam şu yanıtı verdi: “Bir saatten fazladır buradayım ve bu bir tesadüf olamaz. İşe yardım edemem, ama yaptığınız işi ve bu projenin ruhunu takdir ediyorum. Tam ihtiyacınız olan çelik bende var ve onu size hediye olarak vermekten büyük zevk duyacağım.” Bu, tam zamanında sağlanan bir yardımdı.

Çalışmayı izleyen pek çok kişi projenin arkasında hangi büyük inşaat firmasının olduğunu merak etti. Tabii ki çalışanlar, onların gönüllü olarak hizmet eden Yehova’nın Şahitleri olduğunu bildirmekten büyük memnunluk duydu. İzleyenleri özellikle ne etkiledi? Biri şunları söyledi: “Siz birleşmiş bir topluluksunuz. Farklı ırklardan olmanıza rağmen kardeş gibi birlikte çalışıyorsunuz.” Sonuçta pek çok kişi Mukaddes Kitabı incelemek istedi. Bunun ibadetler üzerinde de etkisi oldu. Örneğin, Manga Cemaatinde ibadete katılanların ortalaması, Şahitlerin iki katından daha fazladır.

Yeni İbadet Salonlarının yerli Şahitler için gerçekten büyük nimet olduğu kanıtlandı. Onların çoğu, daha önce, çatısı ottan yapılmış veya tavanı birkaç teneke parçasından oluşan ilkel yerlerde, evlerin bahçelerinde ya da küçük bir odasında, toplanmıştı. Yağmur yağdığında çoğu kez ıslandılar, yine de sadık şekilde toplantılara katıldılar. Bunlar, yıllarca Mozambik’teki Şahitlerin bildikleri tek ‘İbadet Salonlarıydı.’ Massamba Cemaatinde bir ihtiyar olan birader Caetano Gabriel şunları bildirdi: “Bu projenin gerçekleşmesi için dünyanın dört bir yanından katkıda bulunan kardeşlerimize minnettarız.” Genç bir Şahit ise şöyle anlattı: “Carico’dayken (Yehova’nın Şahitlerinin yaklaşık 12 yıl zorunlu yerleşime tabi tutulduğu “yeniden eğitme kampları”) ‘sadakatimizi koruyacağız ve Yehova bizi ödüllendirecek’ diyorduk. Yeni İbadet Salonu Yehova’dan gelen bir ödüldür.” Onların bu sözleri derin minnettarlıklarını ve Yehova’ya hamt etme kararlılıklarını ifade ediyor.

İnşa işinde payı olan birçok gençte öncülük ruhu gelişti ve onlar sonradan daimi öncülük hizmetine başladılar. Manga Cemaatinde genç bir daimi öncü olan İsabel, vakfından bir gün önce tertemiz İbadet Salonuna bakarak duygularını şöyle dile getirdi: “Burası benim için Beira şehrindeki en güzel yer. Burada olmak benim için büyük bir mutluluk.” Dolgun vakitli vaiz Adão Costa oradaki yetkililerin, Şahitlerin dürüstlüğünü bildiğinden özel ithalat işlemlerine izin vererek kendileriyle çok işbirliği yaptıklarını söyledi. Ayrıca şunları ekledi: “Çok yorgun olmamıza rağmen, Yehova’ya onur verilmesine ve O’nun yüceltilmesine yönelik tüm bu işlerin meyvelerini görmek bize sevinç verdi.”

Şimdi ne zaman Beira halkından biri dostça, “Kiliseniz nerede?” diye sorsa Şahitler ona iki yeni İbadet Salonundan birinin yerini şuna benzer sözlerle gösteriyorlar: “Uluslararası Avenida Acordo de Lusaka yolunda, Dördüncü Süvari Polis Karakolunun tam karşısında.” Sonra bir düzeltme yaparak şunu ekliyorlar: “Ama orası kilise değil, İbadet Salonu!”

[Sayfa 20’deki harita/resimler]

(Ayrıntılı bilgi için yayına bakın)

AFRİKA

Mozambik

Beira

Maputo

[Tanıtım notu]

Harita: Mountain High Maps® Copyright © 1995 Digital Wisdom, Inc.