Bir Şahit Olduğunu Asla Unutma!
1 Yeryüzünde hakiki Tanrı Yehova’nın bir Şahidi olmaktan daha büyük bir imtiyaz bulunamaz. Bir Şahit “bir davada veya soruşturma kurulu önünde tanıklık eden bir kimse”dir. İsa Mesih tüm evrendeki en büyük davada, yani Yehova ile ilgili olan davada tanıklık etti. Tanrı’nın ismi için şahadette bulundu. (Yuh. 18:37) Bu, kısmen onun Mesihi Kral olarak kendi mevkii için tanıklık ettiği anlamına gelir. Aynı zamanda Tanrı’nın ismi için de şahitlik etti. (Yuh. 17:6) İsa Mesih, Yehova için ölümüne kadar bir şahit olma mecburiyetinin farkındaydı. Kendisi hiçbir zaman bu şahitliğini unutmadı.
2 İsa Mesih, Yehova için bir şahit olma görevini sadakatle ve gayretle yerine getirerek tüm takipçileri için mükemmel bir örnek bıraktı. Maddeci arzularla oyalanarak, Yehova ve Mesihi Krallık için şahadet etmekte “ılık” olmaya başlayan Laodikyalılara seslenen İsa: “Amin sadık ve hakikî şahit” olduğunu söyledi. (Vah. 3:14-19) Neden “amin” dedi? “Öyle olsun” anlamına gelen amin sözü gereğince, İsa Mesih, Tanrı’nın tüm vaatlerini gerçekleştirendir. Aynı zaman “sadık ve hakikî şahit” idi, çünkü cemaat ona büyük örnekleri olarak bakıp, tekrar Yehova için şahadette bulunmak üzere kusurlarından tövbe ederek “gayretli” olmalıydıylar.
3 Bugün Yehova’nın “siz şahitlerim”siniz sözlerini yürekten kabuleden Mesih’in takipçileri, evrendeki en yüksek Şahsiyet’e hizmet etme imtiyazları konusunda uyanıktır. Tüm Yehova’nın Şahitleri Tanrı’nın maksadı hakkında, kendilerinde bulunan ışığı saçmalıdırlar. (Mat. 5:14-16) Yehova’nın Şahitleri olduğumuzu neden asla unutmamalıyız? Bunun bir nedeni yaşadığımız sıkıntılarla dolu dünyadır. Günlük yaşamın getirdiği baskılar hayatın kaygıları, dinlenme ve eğlenme olanaklarının bolluğu bizi kolayca oyalayarak, hakiki Tanrı ve O’nun maksatları hakkında konuşmaktan alıkoyabilir. Bundan dolayı İsa bize “uyanık” olmamız gerektiğini söyler, çünkü en önemli işimiz konusunda oyalanmak bizi helake götürebilir.—Mat. 24:42-44.
4 Nuh’un günlerindeki insanlar onun va’zetme işine ve gemi inşa faaliyetine “dikkat ettiler” mi? Oyalandıkları için, tufan gelince, gafil avlanarak yok oldular. (Mat. 24:36, 39) Öyleyse Tanrı’nın karllığının iyi haberini va’zetmek için sahip olduğumuz hayati göreve asla unutmayalım. Yehova’nın teşkilatındaki işimiz ne olursa olsun, hepimiz, imanımızı başkalarına bildirmekten sorumluyuz. İçinde bulunduğumuz şartlar elverişsizse bile, yine ışığımızı saçmak için kollayabileceğimiz tüm fırsatları kullanmalıyız. Bizim hizmetimiz, bazılarının düşündüğü gibi sırf ayda birkaç saat va’zetmekten ibaret değil, bir hayat “Yolu”dur.—Res. İşl. 9:1, 2.
5 Başkalarına va’zederken kendimizi de ihmal etmemeliyiz. “Bebek” kalmayarak ‘olgunluğa kuvvetle ilerlemeliyiz.’ (Efes. 4:14; İbr. 6:1, YD) Ruhin uyanık isek, Tanrı’nın Sözünü her yerde, her zaman va’zedebiliriz. Bunu Büyük Eğitmenimizden öğrendiğimiz şeylerle taşan bir yürekle yapaılm ve ilgi gösteren herkesi tekrar ziyaret edelim.—İş. 30:20, 21, YD.
6 Evden eve gitme alışkanlığımızı sürdürürken, rastlantılarda şahadet etme fırsatlarını da kaçırmayalım. Bu konuda İsa Mesih ve resul Pavlus güzel örnekler bırakmışlardır. (Yuh. 4:5-30, 39-42; Res. İşl. 17:17) Evet, akraba ve tanıdıklarımız, iş ve sınıf arkadaşlarımız da Yehova ve maksatları hakkında bir şahadet almalıdırlar. Otelde kalırken, hastanede yatarken ve başka yerlerde bulunurken rastladığımız kimselere de bir şahadet vermek isteyeceğiz. Ama bütün bu durumlarda takt dolu, nazik ve sabırlı şekilde davranmalıyız. Mukaddes Kitap hakikatine karşı yavaş yavaş takdir geliştirmek en iyi yoldur.
7 Şahadetimizi yalnız sözle değil, iyi davranışlarla vermeliyiz. Işık saçmakla iyi davranış arasında yakın bir ilişki vardır. (Fil. 2:14, 15; I. Pet. 2:12) Herkes iyi haberi kabul etmeyebilir, fakat bazıları iyi davranışımızı görerek hakikati araştırmak ister. Öyleyse Yehova’nın iş ve iradesini yerine getirmekte tüm yürekle çalışalım. Yehova’nın bir Şahidinin O’na her zaman hamt etmesi gerektiğini unutma. ‘Ömrümüz oldukça Yehova’ya hamt edelim.’ O’nun Şahidi olduğumuzu unutmazsak ömrümüz ebediyen sürebilir!—Mezm. 146:1, 2.