Gençlerimizin Hakikatte Kalıp İlerlemelerine Yardım Edelim
1 Resul Yuhanna, herhalde hakikatte olan her ana-babanın çocuklarıyla ilgili içtenlikle söylemek istediği şu sözleri söyledi: “Bundan, çocuklarımın hakikatte yürümekte olduklarını işitmekten, daha büyük sevincim yoktur.” (II. Yuh. 4) Üstelik eğer çocuklar, ana-babanın evinde yaşıyorsa, bunu görmekteki sevinçleri herhalde daha da büyük olur. Bu, muhakkak çok arzu edilen bir durumdur ve bu, sadece ana-baba için değil, tüm cemaat, sadık melekler, İsa Mesih ve bizzat Yehova Tanrı için de sevindiricidir.—Sül. Mes. 27:11.
2 Fakat bu, maalesef daima böyle olmuyor. Bazen, gençler bu dünyanın çekici, fakat ölüme götüren yoluna sapıp, hem ana-babayı, hem de cemaati ve bizzat Yehova’yı çok üzüyor. Bunun nedeni iki yönlü olabilir. Ya ana-baba veya onlardan biri henüz çocuk küçükken onu hakikatte büyütmek için yeterince uğraşmayı ihmal ediyor, ya da ana-baba, çocuğu hakikatte büyütmek için çalışıp, elinden geleni yaptıysa da, çocuğun yüreğinde noksanlıklar bulunuyor. Belki belirli bir zamana kadar alışkanlık olarak ana-babasıyla birlikte ibadetlere gitti; fakat kendini tamamen hakikate vermedi. Eğer ana-baba bunu vaktinde fark etmediyse ve tetkik yaparken ateşe dayanır malzeme ile bina etmeye çalışmadıysa, ister istemez bir gün, en geç Armagedon’da çok acı bir sonla karşılaşacaktır. Bu nedenle çocuklarla tetkik yaparken, hikmetli davranarak nasıl ve neler bina ettiğimize daima dikkat etmeliyiz.—I. Kor. 3:10-15.
3 Hakikatte kalma ve ilerleme ancak Yehova Tanrı’nın ruhuyla mümkündür. Bunu almaları için uygun durumda olmalarına ana-baba yardımcı olmalıdır. Bu sebeple, çocuk bebeklik çağından veya aile hakikate gelir gelmez, Yehova’nın yolunda iyi yetiştirilmeye çalışılmalı. Ana-baba, sadece tetkik yaparken değil, daima iyi bir örnek olmalı. Evet, ana-baba, sadece tarlada vazifedeyken değil, evlerinde çocuklarına öğretirken de kendilerine ve öğretişlerine daima dikkat etmelidir.—I. Tim. 4:16.
4 Bu, yıllarca tahammül göstererek ve sevgiyle çalışıp uğraşmak demektir. Bir çocuk, sadece ana-babası hakikatte olduğundan hakikatte çabucak büyümez. Ve haydi oğlum, haydi kızım diyerek onları dürtmek veya baskı kurmak da sonuç vermeyecektir. Tıpkı bir çiçeğin, yaprağından çekilerek daha çabuk büyütülemeyeceği gibi, çocuk da kulağından çekilerek hakikatte büyütülemez. Tam tersine, çiçeğin yaprağının kopup, büyümesinin yavaşladığı gibi, çocuk da, eğer sadece hep tedip edilir ve azarlanırsa, yüreği kırılabilir ve ruhen büyüme yavaşlayabilir veya durabilir. Daha çok meyve vermeleri için bitkileri budamak gerekli olabilir, fakat bu, ustalıkla ve vaktinde yapılmalıdır. Ayrıca ana-babalar çocuklarıyla samimi bir arkadaşlık kurmalıdır. Tabii çocukların hakikatte kalıp ilerlemeleri için disiplin ve tedibe de ihtiyaçları vardır.—Sül. Mes. 29:17.
5 Şüphesiz istisnalar da vardır. Çocuk yüreğini ana-babasının tüm çabalarına rağmen hakikate vermeyebilir. İshak’ın bir oğlu hayırsızdı; Samuel’in oğulları da iyi semere vermediler. Tanrı’nın bir oğlu da gururlu olduğundan Şeytan haline geldi. Böyle bir durumda tüm sorumluluk çocuğa aittir. (Hez. 28:12-17) Bu sebeple ana-babalar olarak bize düşeni yaptığımızdan emin olmaya gayret edelim. Çocuklarımızı çok övüp, yüreklerine gurur tohumlarının yerleşmesine fırsat vermiş olmayalım. Yüreklerinde gurur ve başka kötü veya yanlış niteliklerin değil, ateşe dayanır malzemeye benzer niteliklerin geliştirilmesine çalışalım. O zaman çocuklar, hakikatte kalıp ilerleyecekler ve hepimiz bunu görmekten sevinç duyacağız.