Yehova Benim Payımdır

“İsrailoğulları arasında senin payın ve mirasın Benim” (SAY. 18:20).

1, 2. (a) Toprakların paylaştırılmasında Levioğullarının durumu neydi? (b) Yehova Levioğullarına hangi güvenceyi verdi?

İSRAİLOĞULLARI Vaat Edilmiş Toprakların büyük kısmını ele geçirdikten sonra, Yeşu dikkatini bu toprakları kurayla paylaştırma işine verdi. Bunu başkâhin Eleazar ve kabile başlarıyla birlikte yaptı (Say. 34:13-29). Levi kabilesi diğer kabileler gibi miras olarak topraktan pay almayacaktı (Yeşu 14:1-5). Peki Vaat Edilmiş Topraklarda neden Levi kabilesinin toprağı, yani payı olmayacaktı? Bu onların dışlandığı anlamına mı geliyordu?

² Bunun yanıtını Yehova’nın Levioğullarına hitaben söylediği şu sözlerde buluruz: “İsrailoğulları arasında senin payın ve mirasın Benim” (Say. 18:20).

Yehova Levioğullarının İhtiyaçlarını Karşılıyor

3. Tanrı’nın, hizmetine Levioğullarını seçmesi nasıl gerçekleşti?

³ Yehova İsrailoğullarına Kanunu vermeden önce aile reisleri ailenin kâhini olarak hizmet ediyordu. Kanunla birlikte Tanrı, Levi kabilesinden tamgün hizmet edecek kâhinleri ve onlara yardım edecek kişileri seçerek bir kâhinlik düzenlemesi kurdu. Bu nasıl oldu? Tanrı Mısır’ın ilk doğanlarını yok ettiğinde İsrailoğullarının ilk doğanlarını kutsayarak Kendisi için ayırdı, onlar artık O’nun olacaktı. Daha sonra Tanrı “İsrailoğullarının tüm ilk oğullarının yerine . . . . Levioğullarını alacağım” diyerek önemli bir düzenleme yaptı. Yapılan sayım sonucunda, ilk oğulların sayısının Levioğullarının sayısından fazla olduğu görüldü ve bu fark için fidye bedeli ödendi (Say. 3:11-13, 41, 46, 47). Böylece, Levioğulları İsrail’in Tanrısı Yehova’ya kâhinlik görevinde hizmet edebilecekti.

4, 5. (a) Tanrı’nın Levioğullarının payı olması onlar için ne anlama geliyordu? (b) Tanrı Levioğullarının ihtiyaçlarını nasıl karşıladı?

⁴ Aldıkları bu görev Levioğulları için ne anlama geliyordu? Yehova bu kişilere miras olarak topraktan pay vermek yerine paha biçilmez bir hizmet ayrıcalığı verdi ve bu anlamda onların payı oldu. Onların mirası ‘Yehova’nın kâhinliğiydi’ (Yeşu 18:7). Sayılar 18:20 ayetinin bağlamı, bu düzenlemenin onları maddi olarak muhtaç durumda bırakmadığını gösterir (Sayılar 18:19, 21, 24’ü okuyun). ‘Yerine getirdikleri hizmete karşılık, İsrail’de getirilen tüm ondalık Levioğullarına miras olarak’ verilmeliydi. Bu ondalık, İsrail’de üretilen mahsulün ve yeni doğan hayvanların yüzde 10’uydu. Levioğulları kendileri de aldıklarının onda birini, “en iyisini” kâhinlik düzenlemesini desteklemek için bağışlamalıydıa (Say. 18:25-29). İsrailoğullarının Yehova’ya sunduğu “tüm kutsal bağışlar” da kâhinlere verilmeliydi. Kâhinlik düzenlemesinde hizmet edenlerin Yehova’nın onların ihtiyaçlarını karşılayacağına inanmak için geçerli nedenleri vardı.

⁵ Öyle görünüyor ki, İsrailoğullarından Musa Kanununda ikinci bir ondalık talep ediliyordu. Bu, her yıl yapılan kutsal toplantılar sırasında ev halkının ihtiyaçlarını karşılayabilmeleri ve sevinç duymaları içindi (Tekr. 14:22-27). Ancak, bu ondalık yedi yıllık Sebt döneminin her üçüncü ve altıncı yılının sonunda, yoksullar ve Levioğulları için şehrin bir yerinde toplanırdı. Neden Levioğulları da bu düzenlemeden yararlananlar arasındaydı? Çünkü onların İsrail’de “payı ve mirası” yoktu (Tekr. 14:28, 29).

6. Miras olarak topraktan pay almayan Levioğulları nerede yaşayacaktı?

⁶ Şöyle sorabilirsiniz: ‘Mademki Levioğullarına toprak verilmedi, o halde nerede yaşayacaklardı?’ Tanrı onların bu ihtiyacını da karşıladı. Levioğullarına, altısı sığınak şehir olmak üzere çevresindeki otlaklarıyla birlikte 48 şehir verildi (Say. 35:6-8). Bu nedenle, Tanrı’ya kutsal mekânda hizmet etmedikleri zamanlarda yaşamak için yerleri vardı. Yehova, kendilerini O’na hizmet etmeye adayanların ihtiyaçlarını bol bol karşıladı. Levioğulları, Yehova’nın onların ihtiyaçlarını karşılayacak güce ve isteğe sahip olduğuna güvenerek Tanrı’nın onların payı olduğunu gösterebilirlerdi.

7. Levioğullarının, Yehova’nın onların payı olması için ne yapmaları gerekiyordu?

⁷ Kanun, bir İsrailoğlu ondalık vermediğinde uygulanacak bir ceza içermiyordu. Halk ondalık vermeyi ihmal ettiğinde, kâhinler ve Levioğulları bundan etkileniyordu. Nehemya’nın zamanında böyle bir durum yaşandı ve Levioğulları hizmetlerini bırakıp tarlada çalışmak zorunda kaldı (Nehemya 13:10’u okuyun). Açıkça görüldüğü gibi, Levi kabilesinin ihtiyaçlarının karşılanması ulusun ruhi durumuna bağlıydı. Ayrıca kâhinler ve Levioğulları da Yehova’ya iman etmeli ve ihtiyaçlarının karşılanacağına güvenmeliydiler.