22. Yehova kavmini hiçbir zaman unutmayacağını nasıl vurguluyor?

²² İşaya şimdi Yehova’nın bildirilerini açıklamaya devam ediyor. Sürgündeki İsrailoğulları’nın yorgun düşerek ümitlerini yitirme eğiliminde olacaklarını bildiriyor. Şunu diyor: “Sion dedi: Yehova beni bıraktı, ve Rab beni unuttu.” (İşaya 49:14) Acaba gerçekten böyle miydi? Yehova kavmini terk edip unutmuş muydu?

23. Pavlus, İsa’nın takipçilerini Yehova’nın onları unutmayacağına güvenmeye nasıl teşvik etti?

²³ Resul Pavlus Galatyalılar’a yazdığı mektupta İsa’nın takipçilerine şu tembihte bulundu: “İyilik yapmakta usanmıyalım; çünkü gevşemezsek, mevsiminde biçeceğiz.” (Galatyalılar 6:9) İbraniler’e de teşvik edici şu sözleri yazdı: “Allah adaletsiz değildir ki, sizin işinizi, ve . . . . kendi ismi için gösterdiğiniz sevginizi unutsun.” (İbraniler 6:10) Yehova’nın hizmetçilerini unuttuğunu asla düşünmeyelim. Eski Sion’un olduğu gibi, İsa’nın takipçilerinin de sevinmesi ve Yehova’yı sabırla beklemesi için geçerli nedenleri var. O ahdini ve vaatlerini sımsıkı tutar.

25. Çağımızda, ruhi İsrail nasıl bir yenilenme yaşadı?

²⁵ Bu sözlerin çağımızda bir gerçekleşmesi oldu. I. Dünya Savaşı’nın zor yıllarında, ruhi İsrail bir ‘viranlık’ ve tutsaklık dönemi geçirdi. Ama bundan kurtularak ruhi bir cennette yaşamaya başladı. (İşaya 35:1-10)