Yaşamlarımızı borçlu olduğumuz Yehova, kanın yenilmemesi gerektiğini bildirdi. (Tekvin 9:3, 4) Tanrı, eski İsraillilere verdiği Kanun’da, yaşamı temsil ettiğinden dolayı kanın kullanımını sınırladı. O şöyle emretti: “Etin canı [veya yaşamı] kandadır; ve ben onu mezbah üzerinde canlarınıza kefaret etmek için size verdim.” Eğer biri yemek için hayvan öldürürse ne yapacaktı? Tanrı şunu söyledi: “Onun kanını akıtacak, ve onu toprakla örtecektir.”a (Levililer 17:11, 13) Yehova bu emri defalarca tekrarladı. (Tesniye 12:16, 24; 15:23) Yahudilere ait The Soncino Chumash şuna dikkat çekiyor: “Kan depolanmamalı, yere dökülerek kullanılamaz hale getirilmeli.” Hiçbir İsrailli, yaşamı Tanrı’ya ait olan başka bir varlığın kanını kendine ayırmaz, saklamaz ve kullanmazdı.

Bir doktor bazen bir hastaya, ameliyattan haftalarca önce onun kendi kanını depolamak (preoperative autologous blood donation, PAD) için ısrar edebilir; böylece ihtiyaç olursa, doktor hastaya depolanmış olan kendi kanını nakledebilecektir. Ancak, kanı bu şekilde biriktirmek, depolamak ve nakletmek Levililer ve Tesniye’de söylenenlerle doğrudan çelişir. Kan depolanmamalı, dökülmelidir; böylece, âdeta Tanrı’ya geri verilmiş olur. Musa Kanununun şimdi yürürlükte olmadığı doğrudur. Yine de, Yehova’nın Şahitleri Musa Kanunundaki Tanrısal standartlara saygı duyarlar ve ‘kandan çekinmeye’ kararlıdırlar. Bu nedenle, ne kan bağışlıyoruz ne de ‘dökülmesi’ gereken kanımızı nakledilmesi için depoluyoruz. Bu uygulama Tanrı’nın kanunuyla çelişiyor.