ELİŞA adlı genç bir çiftçinin tarla sürmekten ibaret sıradan bir günü, yaşamının en önemli günü oluverdi. Elişa tarlada çalışırken, İsrail’in önde gelen bir peygamberi olan İlya beklenmedik şekilde onu ziyaret etti. Belki Elişa, ‘İlya benden ne istiyor olabilir?’ diye merak etmişti. Yanıt için çok beklemek zorunda kalmadı. İlya resmi giysisini Elişa’nın üzerine attı; böylece Elişa’nın bir gün kendisinin ardılı olacağını gösterdi. Elişa bu daveti hafife almadı. İlya’nın hizmetçisi olmak üzere tarlayı hemen bıraktı.—I. Kırallar 19:19-21.

İlya’nın yanında bu özel hizmet için davet aldığında, Elişa İsrail’in önde gelen peygamberine hizmet etmek üzere hemen tarlasını bıraktı. Belli ki, görevlerinden bazıları hizmetçilerin yaptığı türden işlerdi, çünkü ‘İlya’nın ellerine su döken’ biri olarak tanınıyordu.c (II. Kırallar 3:11) Yine de, Elişa işini bir imtiyaz olarak gördü ve İlya’ya vefayla bağlı kaldı.

Tanrı’nın hizmetçilerinin birçoğu bugün de benzer bir özveri ruhu sergilemektedir. Bazıları, iyi haberi uzak sahalarda vaaz etmek ya da Beytel ailesinin üyeleri olarak hizmet etmek üzere ‘tarlalarını,’ yani geçim kaynaklarını bıraktı. Başkaları Teşkilatın inşaat projelerinde çalışmak üzere yabancı ülkelere seyahat etti. Birçokları önemsiz görevler olarak düşünülebilecek işleri kabul etti. Fakat Yehova’ya kulluk eden hiç kimse önemsiz bir hizmet yapmaz. Yehova Kendisine isteyerek hizmet eden herkesi takdir ediyor ve onların özveri ruhunu bereketleyecektir.—Markos 10:29, 30.