Bunun tam tersi olarak, devekuşunun birden fazla eşi vardır ve dişi, yumurtaları için pek endişe duymaz. Yumurtalar müşterek bir yuvada bir araya getirilir, fakat bazıları dışarıda kalabilir. Devekuşu bir tehlike sezdiğinde geçici olarak yumurtalarını veya yavrularını terk eder.

Görünüşe göre böylesine bir aldırmazlık, Mukaddes Kitabın dişi devekuşu hakkındaki anlatımıyla uyum içindedir. “Yumurtalarını yerde bırakır . . . ve unutuyor ki, onları ayak ezebilir . . . Yavrularına sertlik eder, kendisinin değilmiş gibi.” (Eyub 39:14-16) Ornitolojistler olan Dr. R.C. Murphy ve Dr. D. Amadon: “Mukaddes Kitabı okuyan az kişi bu pasajın ne denli doğru olduğunun farkındadır” demektedirler.

Mukaddes Kitap, uygun şekilde devekuşuna şöyle değinir: “Çünkü Allah ona hikmeti unutturmuştur.” (Eyub 39:17) Bu, Yaratıcı tarafından yapılmış bir hata olarak ifade edilebilir mi? Şüphesiz hayır. Gerçekte, devekuşunun bu görünüşteki ihmalkâr tutumu, korunmasına hizmet eder. Bir yuvanın dışına dikkatsizce bırakılmış yumurtalar, bazen yeni yavrularını beslemesi için gereklidir. Aynı zamanda, devekuşunun dişleri olmadığı için, yuttuğu taş gibi doğal nesneler de sindirim için önemli yardımı sağlar.

Bir devekuşu, yumurtalarını veya yavrularını terk ettiği zaman, bu, düşmanların dikkatini başka yöne çeker. Bazen devekuşları bunu yaparken şaşırtıcı bir cesaret gösterirler. Bir devekuşu, yaklaşan bir kamyonu gördüğünde, yavrularını terk etti ve araca doğru koştu. Sonra kanatlarından birini yaralanmış gibi sarkıtarak kamyonun yanından kaçtı.