² İşaya’nın meseli şöyle başlar: “Sevgilimin bağı için yaktığı ezgiyi sevgilim için okuyayım: Toprağı verimli bir tepede sevgilimin bir bağı vardı. Toprağı belleyip taşları ayıkladı, seçme asmalar dikip orta yere bir gözcü kulesi yaptı. Üzüm sıkmak için bir çukur kazdı ve bağının üzüm vermesini bekledi. Ama bağ yabanıl üzüm verdi.” —İşaya 5: 1, 2, YÇ; Markos 12:1 ile karşılaştırın.

⁴ Bir bağın verimli olmasını sağlamak çok uğraş gerektirir. İşaya, bağ sahibinin yaptığı sıkıcı ve zahmetli işi, toprağın ‘bellenip taşların ayıklanışını’ anlatıyor. Büyükçe taşları ihtimal ‘bir gözcü kulesi yapımında’ kullanıyor. Eski zamanlarda böyle kuleler, ürünü hırsızlardan ve hayvanlardan koruyan gözcülerin nöbet yeri olarak kullanılırdı.a Bağ sahibi ayrıca terasların etrafını çevirmek üzere taştan bir duvar da inşa ediyor. (İşaya 5:5) Bu, genelde toprağın yaşamsal üst tabakasının kayıp gitmesini önlemek amacıyla yapılırdı.

5. Sahibi yerinde olarak bağından ne bekliyor, fakat ne alıyor?

⁵ Bağını korumak üzere böylesi bir zahmete katlanan sahibi, doğal olarak ondan ürün vermesini bekliyor. Bu beklenti içinde, üzüm sıkmak için bir çukur kazıyor. Fakat acaba ürün alma umudu gerçekleşiyor mu? Hayır, bağ yabanıl üzüm veriyor.